(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Κοριτσάκι δώδεκα χρονών, στην Αίγυπτο πήγε εκεί με τους γονείς της στην Αλεξάνδρεια. Και επιδόθηκε στην πορνεία. Επί χρόνια δεκαεπτά.
Και χάριν περιεργείας, ξέρω γω, τι άλλο, πήγε στους Αγίους Τόπους.
Κι εκεί εκολάσθαινε και φόρτωνε την ψυχή της.
Ήταν γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Και θέλησε κι αυτή να μπει στο ναό της Αναστάσεως. Να δει τι γίνεται εκεί και δεν ξέρω τι άλλο.
Στην πόρτα, όμως, μια δύναμη αόρατη την εμπόδισε τρεις και τέσσερεις φορές.
Κι αυτό ήταν όλο.
Οι άλλοι έμπαιναν ελεύθερα, η Μαρία όχι. Κατάλαβε ότι χρωστάει. Πήρε το μήνυμα.
Σηκώνει τα μάτια της και βλέπει μια εικόνα της Παναγίας και λέει:
«Κυρία μου και Δέσποινα, εγγυήσου στον Υιό σου και βοήθα με να μετανοιώσω. Να μ’ αφήσετε να μπω στον ναό. Να προσκυνήσω τον Τίμιο Σταυρό. Κι ύστερα να μου δείξεις οδόν εν η πορεύσομαι».
Κι αμέσως μπήκε. Προσκύνησε και βγήκε.
Κι άκουσε φωνή και της λέει:
«Πέρασε τον Ιορδάνη, κι εκεί θα βρείς τον τόπο σου».
Και πέρασε τον Ιορδάνη και έμεινε στη βαθύτερη έρημο του Ιορδάνου, εκεί που ασκήτεψε ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.
Ασκήτεψε 47 ολόκληρα χρόνια. Με μόνο τον Χριστό και την Παναγιά.
Και με φοβερές επιθέσεις του διαβόλου και το ‘να και τ’ άλλο.
Και στο τέλος της ζωής της, τη βρήκε ο άγιος Ζωσιμάς, που πήγαι νε κι εκείνος ν’ ασκητέψει 40 μέρες, όπως έκαναν οι παλαιοί πατέρες, κατά τη νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής, έφερε και την κοινώνησε, και την άλλη χρονιά, όπως του ‘χε πει, πήγε και τη βρήκε πεθαμένη.
Και την έθαψε, με τη βοήθεια ενός λιονταριού, που άνοιξε τάφο εκεί και έβαλαν την οσία Μαρία.
Κι η Εκκλησία την εορτάζει [την 1η Απριλίου] και την πέμπτη Κυριακή των Νηστειών […] γιατί είναι υπόδειγμα μετανοίας.
Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και απελπισμένοι. Όμως, να μη μένομε στην απόγνωση ούτε στην αμαρτία.
Να ‘ρχόμαστε, όπως η οσία Μαρία και τηρουμένων των αναλογιών, στον φιλάνθρωπο δεσπότη μας Χριστό, που συγχωρεί πάντα τα παραπτώματα και μας δέχεται κοντά Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Εαρινό Συναξάρι», τόμος Α’, των εκδόσεων Ακτή.
