(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Διηγείτο ο παπα-Διονύσιος ο Μικραγιαννανίτης ότι ο παπα-Εφραίμ [νυν Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης], όταν σπανίως έβγαινε στον κόσμο, ύστερα έκανε τρεις και τέσσερις μήνες να βρη ξανά την κατάσταση [την πνευματική κατάσταση] που είχε.
Κάποια φορά είχε στενοχωρηθή πολύ που έχασε την προτέρα κατάστασή του, και ζήτησε από τον παπα-Διονύσιο να του δώση στο κελλί του για λίγο καιρό το λείψανο του Αγίου Νεκταρίου, για να τον παρακαλέση να τον βοηθήση.
Ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης κάποτε πήγαινε στο Κελλί του γέροντος Γερασίμου του Υμνογράφου.
Οι πατέρες τον είδαν ξαφνικά να γυρίζη πίσω και να κατευθύνεται προς το Εκκλησάκι των αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους.
Μόλις ανέβηκε στο κελλί διηγήθηκε δακρυσμένος:
«Ερχόμενος προς τα εδώ ξαφνικά άρρητος ευωδία με κτύπησε ερχόμενη από την σπηλιά και το Εκκλησάκι των Αγίων. Γι’ αυτό επέστρεψα πίσω για να πάω να προσκυνήσω τους Αγίους στην σπηλιά».
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορειτική παράδοση», Άγιον Όρος 2011.
