Πρόσφατα έτυχε να παρευρεθούν σε θεία λειτουργία στην εκκλησία της ενορίας μου κάποιοι φίλοι που γεννήθηκαν και έζησαν για χρόνια εκτός Ελλάδας και είναι αβάπτιστοι και άσχετοι με την πίστη μας. Σε χωριστές περιπτώσεις, μου έκαναν την ίδια ερώτηση, «τι είναι αυτό που σας έδινε ο παπάς;». Ο ένας μάλιστα πρόσθεσε, «μήπως ήταν μέλι;».
Έμεινα κατάπληκτος. Δεν φανταζόμουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν τώρα για δεκαετίες εδώ και δεν γνωρίζουν τι είναι η θεία κοινωνία. Ένιωσα πολύ προνομοιούχος που ξέρω κάποια πράγματα για την πίστη μας και που μπορώ να μεταλαμβάνω. Έπειτα, όμως, άρχισα να προβληματίζομαι εάν και εμείς που λεγόμαστε Χριστιανοί κοινωνούμε όπως πρέπει. Θυμήθηκα το πλήθος των συγχωριανών μου που συνωστίζονται για να κοινωνήσουν κάθε Μεγάλη Πέμπτη και που ίσως το κάνουν «για το καλό» ή σαν ένα έθιμο. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν εκκλησιάζονται τον άλλο καιρό παρά μόνο σε μεγάλες γιορτές.
Η Εκκλησία μας μάς διδάσκει ότι η θεία κοινωνία είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων με το οποίο παίρνουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Δεν είμαι άξιος να το αναλύσω περισσότερο. Θα σημειώσω μόνο ότι μας το παρέδωσε ο ίδιος ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο και πως τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν οι πιστοί κοινωνούσαν συχνά, δηλαδή τέσσερεις φορές την εβδομάδα.
Ας προσθέσω ακόμη ότι για να μπορούμε να κοινωνούμε, είναι τελείως απαραίτητο να εξομολογούμαστε. Άλλωστε, η μετάνοια και η εξομολόγηση είναι το άλλο μυστήριο που μας παρέδωσε ο Χριστός, και, ανάλογα με την άδεια του Πνευματικού μας, θα κοινωνούμε όποτε και όπως εκείνος μας ορίζει.
Η θεία κοινωνία είναι ο μυστικός τρόπος που μας ενώνει με τον Χριστό και με τους άλλους πιστούς και, μαζί με την εξομολόγηση, είναι πολύ απλά ο καλύτερος τρόπος για να είμαστε έτοιμοι αν μας βρει ξαφνικά μια βαριά αρρώστια ή και ο θάνατος.
