Ο εμπειρικός λόγος έχει αντίκρισμα. Η κοινή εμπειρία βεβαιώνει τον λόγο. Έτσι, κανείς λόγος δεν μπορεί να ανατρέψει τη ζωή, τη βεβαιωμένη εμπειρία.
Οι άγιοι Πατέρες και οι άγιες Μητέρες μας έλεγαν, όταν τους το ζητούσαν, αυτό που βίωσαν ή βίωναν. Γι’ αυτό και μπορούμε να τους εμπιστευτούμε και να εφαρμόσουμε το λόγο τους, χωρίς επιφύλαξη αλλά και χωρίς φόβο ότι θα κοπιάσουμε άδικα. Μας μεταδίδουν τη ζωή τους ως «εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο». Κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία. Ξέρουμε, στο πρόσωπό τους, στη ζωή τους, ότι ο Χριστός δεν ζήτησε ανεφάρμοστες εντολές. Όποιος θέλει να τις εφαρμόσει μπορεί!
Βέβαια, κατά τον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ: «Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο, όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό. Το να εφαρμόζεις όμως όσα διδάσκεις, αυτό είναι σαν να ανεβάζεις τις πέτρες εκεί πάνω. Τόσο διαφέρει η διδασκαλία από την εφαρμογή»[1].
Στην πρόκληση προς τον όσιο Γέροντα Παναή της Λύσης ότι «όσα λέει είναι καλά, αλλά ανεφάρμοστα», απάντησε με το: «Ποτέ δεν είπα κάτι που δεν το έπραξα προηγουμένως»[2]. Αυτή η «κατάθεση» είναι συγχρόνως και η βεβαιότητα ότι ακολούθησε τον Χριστό «απαρνούμενος τον εαυτό του και σηκώνοντας το σταυρό του», σύμφωνα με το λόγο Του.
Πορευόμαστε στην πνευματική ζωή όπως σε σχοινοβασία. Θα γράψει ο Γέροντας Βασίλειος Ιβηρίτης:«Η πνευματική ζωή είναι ενδιαφέρουσα, επειδή είναι επικίνδυνη. Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να γίνουν οι έσχατοι πρώτοι, και οι πρώτοι έσχατοι»[3]. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για τον εαυτό του;
Δεν είμαστε μόνοι. Συμπορευόμαστε με τους πριν και τους σημερινούς πνευματικούς μας πατέρες, στηριγμένοι στο λόγο τους, στις προσευχές τους. «Βαδίζουμε μαζί τον ίδιο δρόμο», με όσους θέλουν να βαδίζουν την «οδόν του Κυρίου». Η ζωή νικά το θάνατο στο σημείο που κοινωνούμε – μοιραζόμαστε τα βαθύτερα βιώματά μας με ειλικρίνεια και στο σημείο που θέλουμε να είμαστε στη ζωή των αδελφών μας.
Έτσι, παραλαμβάνουμε και συνεχίζουμε. Παραλαμβάνουμε το βίωμα και τον λόγο των Πατέρων μας και συνεχίζουμε αγωνιζόμενοι να το εφαρμόσουμε, μεταδίδοντάς το κι εμείς – αυθόρμητα και ανεπαίσθητα – στα παιδιά μας και στους γύρω μας.
