(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Κάτι, που μας έκανε εντύπωσι από τον πατέρα Ευμένιο, ήταν η μοναδική προσευχή αγάπης, που έκανε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσης όλους τους ανθρώπους».
«Κι εχάρη ο Θεός», μας έλεγε.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσης όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσης».
«Κι εχάρη ο Θεός», μας έλεγε.
«Θέλω να σώσης και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσης».
«Κι εχάρη πολύ ο Θεός», μας έλεγε.
«Χριστέ μου, θέλω να σώσης όλους τους από αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα».
«Κι εχάρη ο Θεός πολύ», μας έλεγε.
«Θεέ μου, θέλω να σώσης και τον Ιούδα. Θέλω να σώσης και τον διάβολο».
«Κι ελυπήθη ο Θεός», μας έλεγε.
Όταν ρωτήσαμε: «Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;», μας απάντησε: «Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί. Δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο».
Και στην απορία μας, πως καταλάβαινε πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη, ο Γέροντας μας απάντησε: «Άμα η καρδιά σου γίνη ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται».
