(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Λόγος εις την Κυριακή των Μυροφόρων
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/04/agios-grigorios-palamas-ean-vlepete-tous-fylakes-sygklonismenous-apo-ton-fovo-eseis-na-min-foveisthe/
«Αφού δε εξήλθαν», λέγει, «με φόβο και χαρά μεγάλη». Εγώ νομίζω πάλι ότι τον μεν φόβο έχει ακόμη η Μαγδαληνή Μαρία και οι άλλες γυναίκες που είχαν έλθει έως τότε μαζί (διότι αυτές δεν κατενόησαν την σημασία των λόγων του αγγέλου ούτε μπόρεσαν να συλλάβουν τελείως το φως, ώστε να ιδούν και μάθουν ακριβώς), ενώ η Θεομήτωρ απέκτησε τη μεγάλη χαρά, διότι κατενόησε τα λόγια του αγγέλου και παραδόθηκε ολόκληρη στο φως, ως τελείως καθαρά και θείως χαριτωμένη, εγνώρισε με όλα αυτά την αλήθεια κι’ επίστευσε στον αρχάγγελο, επειδή αυτός από πολύν καιρό της εφάνηκε διά των έργων αξιόπιστος.
Πώς άλλωστε, αφού ήταν παρούσα στα γεγονότα η θεόσοφος Παρθένος, δεν θα κατανοούσε το συμβάν, αφού δηλαδή είδε σεισμό, και μάλιστα μεγάλο, άγγελο να κατέρχεται από τον ουρανό, και μάλιστα αστραποβόλο, τη νέκρωσι των φυλάκων και του λίθου την μετάθεσι, την κένωσι του τάφου και το μέγα θαύμα των ενταφίων, που ήσαν άλυτα και συγκρατημένα με σμύρνα και αλόη και συγχρόνως εφαίνονταν αδειανά από το σώμα, και επί πλέον αφού έλαβε την χαρμόσυνη προς αυτήν θέα και αγγελία του αγγέλου;
Όταν δε εξήλθαν μετά τον ευαγγελισμό τούτον, η μεν Μαγδαληνή Μαρία, σαν να μην άκουσε καν τον άγγελο, αφού άλλωστε ούτε εκείνος ωμίλησε γι’ αυτήν, διαπιστώνει μόνο την κένωσι του τάφου, χωρίς να αναφέρει καθόλου τα εντάφια. Και τρέχει προς τον Σίμωνα Πέτρο και τον άλλο μαθητή, όπως λέγει ο Ιωάννης.
Η δε Θεομήτωρ Παρθένος, συνοδευομένη από άλλες γυναίκες, επανερχόταν πάλι εκεί από όπου ήλθε. Και ιδού, όπως λέγει ο Ματθαίος «ο Ιησούς τις συνάντησε λέγοντας, χαίρεται». Βλέπετε ότι και πριν από την Μαγδαληνή Μαρία η Θεομήτωρ είδε αυτόν που για την σωτηρία μας έπαθε σαρκικά και ετάφηκε και αναστήθηκε;
«Αυτές δε», λέγει, «προσήλθαν, έπιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν».
Όπως δε, όταν η Θεοτόκος άκουσε το ευαγγέλιο της αναστάσεως μαζί με την Μαγδαληνή Μαρία από τον άγγελο, μόνο αυτή κατάλαβε τη σημασία των λόγων, έτσι και μαζί με τις άλλες γυναίκες, όταν συνάντησε τον Υιό και Θεό, πρώτη από όλες τις άλλες είδε και αναγνώρισε τον αναστάντα και προσπίπτοντας έπιασε τα πόδια του κι’ έγινε απόστολός του προς τους Αποστόλους.
Ότι δε η Μαγδαληνή Μαρία δεν ήταν μαζί με την Μητέρα του Θεού, όταν επιστρέφοντας από τον τάφο την συνάντησε και της παρουσιάσθηκε και της ωμίλησε ο Κύριος, διδασκόμαστε από τον Ιωάννη, διότι, λέγει, «τρέχει αυτή προς τον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλο μαθητή, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, και λέγει σ’ αυτούς, εσήκωσαν τον Κύριο από το μνήμα και δεν γνωρίζομε που τον ετοποθέτησαν».
Πώς τάχα, αν τον είδε και τον άγγισε με τα χέρια της και τον άκουσε να ομιλή, θα έλεγε τέτοια πράγματα, ότι τον εσήκωσαν και τον μετέθεσαν, που όμως, δεν γνωρίζομε; Αλλά μετά το δρόμο του Πέτρου και του Ιωάννη προς τον τάφο και την εκεί θέα των σινδονιών και την επιστροφή, λέγει, «η δε Μαρία εστεκόταν κόντα στο μνημείο έξω κλαίοντας».
Βλέπετε ότι όχι μόνο δεν τον είχε ιδεί ακόμη, αλλ’ ούτε καν είχε πληροφορηθή σχετικά; Και όταν δε την ερώτησαν οι παρουσιασθέντες άγγελοι, γυναίκα, «γιατί κλαίεις», εκείνη πάλι αποκρίνεται σαν για νεκρό.
Καθώς δε εστράφηκε και είδε τον Ιησού, ούτε τότε δεν εκατάλαβε, αλλά ερωτωμένη από αυτόν, τι κλαίει, απαντά παρόμοια, έως ότου εκείνος, καλώντας την ονομαστικά, παρουσίασε τον εαυτό του ζωντανό. Τότε λοιπόν προσπίπτοντας και αυτή και ζητώντας να προσφέρη τον ασπασμό στα πόδια εκείνου, άκουσε από αυτόν τις λέξεις, “μη μ’ εγγίζης”.
Από αυτό μαθαίνομε ότι, όταν προηγουμένως εφάνηκε στη μητέρα και στις γυναίκες που ήσαν μαζί, μόνο σ’ αυτήν επέτρεψε να πιάση τα πόδια του, αν και ο Ματθαίος αποδίδει τούτο και στις άλλες γυναίκες, μη θέλοντας για την αιτία που είπαμε στην αρχή να προβάλη φανερά την μητέρα στο θέμα αυτό.
Αφού δε πρώτη ήλθε στον τάφο η αειπάρθενος Μαρία και πρώτη εδέχθηκε το μήνυμα της αναστάσεως, έπειτα ήλθαν πολλές μαζί, είδαν και εκείνες την πέτρα αποκυλισμένη και άκουσαν τους αγγέλους, που επιστρέφοντας με το άκουσμα αυτό και την θέα εχωρίσθηκαν.
Άλλες, όπως λέγει ο Μάρκος, «έφυγαν από το μνήμα, κυριαρχημένες από φόβο και έκστασι και δεν είπαν σε κανένα τίποτε, διότι εφοβούνταν». Άλλες ακολούθησαν την Μητέρα του Κυρίου, και αυτές ήσαν που επέτυχαν την θέα και συνομιλία του Δεσπότη.
Η δε Μαγδαληνή επήγε στον Πέτρο και τον Ιωάννη, μαζί με τους οποίους έρχεται πάλι μόνη στον τάφο. Όταν δε εκείνοι αναχώρησαν, αυτή παραμένοντας αξιώνεται της δεσποτικής θέας, στέλλεται και αυτή προς τους Αποστόλους και έρχεται πάλι προς αυτούς, για ν’ απαγγείλη σε όλους, όπως λέγει ο Ιωάννης, «ότι είδε τον Κύριο, που είπε σ’ αυτήν αυτά». Αυτή λοιπόν η θέα λέγει και ο Μάρκος ότι έγινε πρωί, δηλαδή κατά την πλήρη αρχή της ημέρας, αφού επέρασε όλος ο όρθρος, αλλά δεν ισχυρίζεται ότι τότε έγινε η ανάστασις του Κυρίου ή η πρώτη εμφάνισίς του.
Συνεχίζεται
Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Κηφισιάς: https://www.imkifissias.gr/index.php/orthodoksia/afieromata/pentikostariou/4323-logos-eis-tin-kyriaki-ton-myroforon
