(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Κάποτε ο Άγιος Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου πήγε στην πόλη Ηράκλεια για μια επείγουσα υπόθεση.
Ο Μητροπολίτης της πόλης αυτής ήταν βαριά άρρωστος και κάλεσε τον Όσιο για να τον θεραπεύσει.
Μόλις τον είδε ο Όσιος, κατάλαβε την αιτία της αρρώστιας του: ότι τον είχε νικήσει η φιλαργυρία και ότι αδικούσε τους φτωχούς.
Του είπε λοιπόν:
«Μάθε ότι αυτός ο πόνος σου προήλθε από μια ψυχική ασθένεια, επειδή αδίκησες τους φτωχούς. Αν επιστρέψεις όσα άδικα πήρες, θα γίνεις καλά και στην ψυχή και στο σώμα. Αν όμως περιφρονήσεις τα λόγια μου, δεν πρόκειται να θεραπευτείς ούτε ψυχικά ούτε σωματικά».
Τότε ο Αρχιερέας κατανύχθηκε από τα λόγια του Αγίου και, αναγνωρίζοντας το σφάλμα του, εξομολογήθηκε.
Κάλεσε τον οικονόμο και τον επίτροπό του και τους διέταξε να φέρουν εκεί όλο του το χρυσάφι και το ασήμι.
Όταν εκείνος τα έφερε, ο Αρχιερέας τα έδινε στον Άγιο για να τα κάνει ό,τι θέλει.
Ο Άγιος όμως του είπε:
«Εσύ ο ίδιος να τα μοιράσεις στους φτωχούς με τα χέρια σου».
Αφού ο Αρχιερέας το έκανε αυτό και μοίρασε όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει με κακό τρόπο, θεραπεύτηκε τελείως, τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα.
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Φεβρουάριος, τόμος β’.
