Άγιος Θεωνάς: Η σαφής απόδειξη της αγιότητάς του
Όταν πλέον ο Άγιος Θεωνάς, από Ηγούμενος και ουσιαστικά νέος κτήτορας της Ιεράς Μονής Αγίας Αναστασίας κοντά στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης, έγινε Αρχιερέας της Θεσσαλονίκης ποιος μπορεί να περιγράψει τους αγώνες που έφερε εις πέρας ο μακάριος;
Πρόσθεσε επιπλέον νηστείες στις νηστείες που έκανε και αγρυπνίες και προσευχές σ’ αυτές που είχε καθιερώσει ως προσωπική του άσκηση.
Και το σημαντικότερο έκανε «για όλους τα πάντα» -σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο- με μοναδικό σκοπό να κερδίσει όλους τους Χριστιανούς του ποιμνίου που του εμπιστεύθηκαν.
Αγωνίστηκε για να προστατέψει το ποίμνιο του από τις επιθέσεις των ορατών και των νοητών λύκων, ως αληθινός και πραγματικός ποιμένας λογικού ποιμνίου και γνησιότατος μαθητής του Αρχιποιμένα Χριστού.
Αλλά γιατί τα λέω αυτά και παραλείπω το σημαντικότερο; Ποιο είναι το ισχυρότερο επιχείρημα που αποδεικνύει την αγιότητα του Οσίου;
Αν δεν υπήρχε καμία άλλη απόδειξη ή μαρτυρία ότι ο τρισμακάριστος Θεωνάς ήταν Άγιος, θα αρκούσε και μόνο αυτή η δόξα που του χάρισε ο ίδιος ο Θεός:
Δηλαδή πως το ιερό του λείψανο παραμένει σώο και ολόκληρο, άφθαρτο, μετά την κοίμησή του ξεπερνώντας τους νόμους της φύσης.
Το βλέπουμε μπροστά μας λαμπρό, με εκείνο το κροκοβαφές χρώμα, αρωματισμένο με πνευματική ευωδία, να ενεργεί θαύματα σε όσους τον επικαλούνται με πίστη.
Αυτή και μόνο η δόξα και η τιμή είναι αρκετή για να αποδείξει ότι ο Όσιος Θεωνάς είναι στην πραγματικότητα Άγιος, ότι ευχαρίστησε τον Θεό και έζησε ζωή αγγελική εν μέσω των συνανθρώπων του για τους οποίους εκοπίασε να τους οδηγήσει κι αυτούς κοντά στον Χριστό, στην αγιότητα.
Είναι, προφανές, αδύνατο να αφήσει κανείς πίσω του άγιο άφθαρτο ιερό λείψανο, αν προηγουμένως δεν έχει καθαριστεί από όλα τα πάθη, ψυχικά και σωματικά, αν δεν γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και αν η θεία Χάρη δεν ενωθεί, «ζυμωθεί» με την καρδιά του, τον εγκέφαλό του και με όλα του τα οστά και τις κλειδώσεις.
Γιορτάζει σήμερα 4 Απριλίου και πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Αγίας Αναστασίας στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης.
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Απρίλιος, τόμος δ’.
