(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από τον παλαιό στον νέο Αδάμ
«Θανάτου κατάλυσις»
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/04/archim-vasileios-faneroumenos-aftos-pou-einai-o-christos-mas-anista-sti-zoi-mas-kanei-na-vroume-ton-eafto-mas/
Ο Κύριος ήλθε, για να μας κάνει κοινωνούς της αιωνίου ζωής.
Ήλθε, για να μας μυήσει εις την «άγνωστον γνώσιν» εις το γινώσκειν αγνώστως, οράν αοράτως και ακούειν της ησυχίας Αυτού.
Για να κερδίσωμε τη ζωή διά του θανάτου· να βρούμε την ψυχή μας διά της απωλείας· να κάνει τα θεωρούμενα καλά (υγεία, χαρά, πρόσκαιρη ζωή) όντως καλά, μεταμορφώσιμα, επιδεχόμενα εξαγιασμό, αφθαρτοποίηση· να μετατρέψει τις συμφορές (αρρώστια, πόνο, θάνατο) σε συμπεπυκνωμένη ευλογία, αγαλλίαση και ζωή αιώνιο.
Έτσι, οι αληθινοί πιστοί, οι Άγιοι, δεν ζητούν τη ζωή, ούτε αποφεύγουν τον θάνατο, όταν έλθει η ώρα του. Ζητούν τον Θεάνθρωπο, που δίδει νόημα στη ζωή και στον θάνατο, στα ουράνια και στα επίγεια.
Αυτός κατεβαίνει στον Άδη. Και «τα του θανάτου κλείθρα διεσπάραξε». Προχωρεί στον ουρανό, αναλαμβάνεται ελεύθερα, και ανοίγουν πύλες ουράνιες: «Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών». Του δίδεται «πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης».
Δεσπόζει των επουρανίων και των επιγείων. Ανοίγεται «οδός πρόσφατος και ζώσα διά του καταπετάσματος, τουτέστι της σαρκός αυτού». Γίνεται βατός ο ουρανός για τον άνθρωπο και η γη παράδεισος. Η θέωση αποδεικνύεται εξανθρώπωση.
«Εκεί παραγενόμενος [μετά το μαρτύριο και τον θάνατο] όντως άνθρωπος έσομαι», ομολογεί ο θεοφόρος Ιγνάτιος. Και η απασχόληση με εφήμερα και υλικά πράγματα φανερώνεται ζωή εν Πνεύματι: «Α δε και κατά σάρκα πράσσετε, ταύτα πνευματικά εστι· εν Ιησού γαρ Χριστώ πάντα πράσσετε».
Θα ολοκληρωθώ, θα φτάσω στο «παρά Θεώ απηρτισμένον», όταν χαθώ. Εν όσω βρίσκομαι εδώ, καθ’ οδόν, έστω και αν πάσχω (εφ’ όσον δεν πέθανα, δεν διαλύθηκα, δεν χάθηκα ολοκληρωτικά) είμαι αναπάρτιστος. Δεν γεννήθηκα ακόμα. Δεν υπάρχω αληθινά. «Ο δε τοκετός μοι επίκειται», είναι ο θάνατός μου.
Όχι μόνο υπάρχει χώρος ζωής για τον άνθρωπο εκεί που πριν από την Ανάσταση δεν υπήρχε καμιά ελπίδα, αλλά εκεί μόνο παραγενόμενος φτάνει στο πλήρωμα. Απαρτίζεται. Φτάνει στο «παρά τω Θεώ απηρτισμένον».
«Ω θαύματος όντως υπερφυούς! Ω πραγμάτων γεμόντων εκπλήξεως! Ο πάλαι βδελυκτός και μισούμενος θάνατος νυν ευφημείται και μακαρίζεται. Ο πάλαι πένθους κατηφείας … πρόξενος, νυν χαράς αναδέδεικται και πανηγύρεως αίτιος».
Και δεν θεωρείται ο θάνατος ελευθερία, ούτε φυλακή η ζωή, η μικρή και πρόσκαιρη. Ζωή και ελευθερία είναι ο Χριστός, ως Θεός και ως άνθρωπος, στη γη και στον ουρανό, διά τους ζώντας και τους κεκοιμημένους.
Η γη δεν εμποδίζει τον πιστό να ζη στον ουρανό από σήμερα. Ούτε ο ουρανός του αποστερεί τη σωματική χάρι, όπου βρίσκεται ο Κύριος με ομόθεο το άχραντο σώμα Του, απαρχή της τελικής σωματικής αναστάσεως όλων μας.
Αναλαμβανόμενος ο Κύριος μένει αδιάστατος (πληροί τα πάντα) και «βοά τοις αγαπώσιν Αυτόν· Ου χωρίζομαι υμών. Εγώ ειμι μεθ’ υμών και ουδείς καθ’ υμών».
Ποιος μπορεί πράγματι να είναι καθ’ ημών, όταν είναι μαζί μας Αυτός;
Ποιος θόρυβος μπορεί να σκεπάση τον λόγο που κοινοποιείται με τη σιωπή;
Ποιο παραπέτασμα να κρύψη τη θέα Αυτού που φανερώνεται με το να γίνεται άφαντος;
Ποιος να μας χωρίση απ’ Αυτόν που μένει μαζί μας με το να αναλαμβάνεται και να φεύγη;
Ποιος να εντοπίση ή να φυλακίση Αυτόν που βρίσκεται «πανταχού και ουδαμού»;
Ποια δοκιμασία να απειλήση τη ζωή εκείνου που σώζει την ψυχή του με το να τη χάνη ένεκεν του Κυρίου;
Ήλθε και έφερε νέα ζωή. Τώρα «η φύσις ημών η πάλαι έκπτωτος … θρόνω ενίδρυται θείω υπέρ έννοιαν».
Συνεχίζεται
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, «Το κάλλος θα σώση τον κόσμο», έκδοση της Ιεράς Μονής Ιβήρων.
