(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από τον παλαιό στον νέο Αδάμ
«Θανάτου κατάλυσις»
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/04/archim-vasileios-analamvanomenos-o-kyrios-menei-adiastatos-pliroi-ta-panta-kai-voa-tois-agaposin-afton%c2%b7-ou-chorizomai-ymon/
«Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος»
Δεν έχομε τίποτε άλλο να κάνομε, παρά να ζούμε στην Εκκλησία, που είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος.
Μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, όπου όλη η φύσι καινουργείται και θεουργείται, «παλινδρομούσα εις το πρώτον»
Έτσι, ζούμε τον πόνο των Προφητών, που έβλεπαν θεοπτικώς το μελλοντικό μαρτύριο του Κυρίου και τη δικιά μας αγνωμοσύνη, και διερωτώντο: «Την δε γενεάν αυτού τις διηγήσεται»;
Προσδεχόμαστε και απολαμβάνομε τη χάρι και τη νίκη των Αγίων, που ζουν εν Κυρίω, γνωρίζουν τους Προφήτας και μας διηγούνται την γενεάν και την μακαρίαν πολιτείαν του Θεανθρώπου.
Πώς ο Χρυσόστομος ζη με τον Αβραάμ και τη Σάρρα· συγχορεύει με τους τρεις Παίδας στην κάμινο του πυρός την καιομένη, δροσίζεται και θεολογεί!
Πώς ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ζη τα γεγονότα της σωτηρίας μας· φιλοσοφεί ενθέως· και εκφράζεται ποιητικά και βραχύλογα!
Έτσι, οι άγιοι Πατέρες, θεοί κατά χάριν, εκκλησία των πρωτοτόκων, είναι η ζωή μας, η γέφυρα που μας φέρνει στην καινή κτίσι, στη νέα κατανόησι του σύμπαντος, στον ανακαινισμένο κόσμο.
Μας φέρνουν στο παρελθόν ζωντανά και στο μέλλον αδιάψευστα.
Μας αποκαλύπτουν το μυστήριο του τώρα και του εδώ, ενώνοντάς μας με τον Χριστό, που είναι το Α και το Ω, το παρελθόν και το μέλλον.
Ένα ποτάμι ύδατος ζώντος κυλά μέσα στην Εκκλησία. Ξεκινά από παλιά, περνά τους αιώνες και φτάνει σ᾽ εμάς: Προφήτες, Απόστολοι, Πατέρες, Μάρτυρες, Δίκαιοι και Όσιοι.
Ζώντας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία -Σώμα Χριστού-, εφαρμόζοντας τα διατεταγμένα, μένοντας πιστοί στα τυπικά, φτάνομε σε πόρτα ανοιγμένη -πέρα από τυπικά και αναμενόμενα- «ην ουδείς δύναται κλείσαι».
Οδηγούμαστε σε πηγή βρύουσα πεντακάθαρα νάματα. Βαφτιζόμαστε και δροσιζόμενοι ξυπνούμε για ατέλειωτη πορεία.
Φτάνομε σε πανηγύρι αρχινημένο. Βρίσκομε τραπέζι στρωμένο («η τράπεζα γέμει»)· κρασί δυνατό («οίνον κατανύξεως»).
Όσο πίνεις, δροσίζεσαι και διψάς.
Όσο διψάς, ξαναπίνεις και μεθάς.
Και όσο μεθάς, τόσο γρηγορείς και νήφεις.
Νήψις και μέθη, πιστότης και πορεία, κούρασι και ανάπαυσι, απώλεια και εύρεσι, γοερός θρήνος και επινίκιος ιαχή, γίνονται ένα.
Τραγούδι, ύμνος, χορός:
«Πάντα τα έθνη κροτήσατε χείρας», χορεύσατε «εν αγαλλιάσει».
«Σκιρτάτω η κτίσις· χορευέτω η ανθρωπότης· συνεκάλεσε γαρ ημάς η αγία Θεοτόκος … η παστάς, εν η ο Λόγος ενυμφεύσατο την σάρκα».
Κάθε μια θεομητορική και δεσποτική εορτή μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ιερά πανήγυρις και αγρυπνία, που μας βγάζει στην ίδια ανέσπερη μέρα. Μας οδηγεί στη Θεοτόκο, «την εν χρόνω τον άχρονον αφράστως κυήσασαν».
Μας αποκαλύπτει το όλο μυστήριο της Θεολογίας και της θείας Οικονομίας, καταλήγοντας στη θεία Λειτουργία.
Ενώνονται τα διεστώτα, άνθρωποι και άγγελοι, γη και ουρανός, κτιστό και άκτιστο.
Η χάρις του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος καταπέμπεται.
Βρίσκει τον καθένα και όλους.
Ο Θεός είναι ένας και τρεις. Και μείς είμαστε ο καθ’ ένας και όλοι.
Και θέλομε να σώσωμε και να ζήσωμε τη μοναδικότητα και καθολικότητα του προσώπου και της κοινότητος.
Αυτό γίνεται μέσα στην Εκκλησία.
«Το μεσότοιχον του φραγμού διαλέλυται. Η φλογίνη ρομφαία τα νώτα δίδωσι». Τα πάντα συγχορεύουν. Τα «πάντα αναμίξ εγένετο», άνευ φυρμού η διαιρέσεως.
Ξεπερνούμε τις λέξεις και εκφράσεις: «Σημαντικών λέξεων της σης ακαταλήπτου τριφαούς θεότητος απορούντες ανυμνούμέν σε φιλάνθρωπε Κύριε, και δοξάζομέν σου την δύναμιν».
Συνεχίζεται
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, «Το κάλλος θα σώση τον κόσμο», έκδοση της Ιεράς Μονής Ιβήρων.
