(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από τον παλαιό στον νέο Αδάμ
«Θανάτου κατάλυσις»
Μπήκε τόσο πολύ μέσα μας με την αγάπη, την κένωση, την ταπείνωσή Του. Μπήκαμε τόσο πολύ μέσα Του, ήλθαμε τόσο πολύ κοντά Του, με την κακότητα, μικρότητα και αφιλοτιμία μας.
Τον εβλασφήμησαν, ενέπτυσαν, εκολάφισαν, ενέπαιξαν, εράπισαν, εσταύρωσαν, επότισαν χολή και ξύδι. Ποιοι; Οι αρχιερείς, οι στρατιώται, οι λησταί, οι παραπορευόμενοι, όλος ο όχλος. Οι εγγύς και οι μακράν «συνήγαγον … όλην την σπείραν» της ιστορίας κατ’ Αυτού. «Και αυτός διά το κεκακώσθαι ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» .
Γίνεται μια διαμάχη μεταξύ ημών και του Ιησού. Μια αναμέτρηση ανόμοια: Τον καταδικάσαμε με μίσος σε θάνατο: «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν». Μας ανταποδίδει με αγάπη ζωήν αιώνιον: «Ανάστησόν με και ανταποδώσω αυτοίς».
Δεν μπορούσαμε να πάμε παρακάτω απ’ ό,τι πήγαμε. Δεν ήταν δυνατό να ανεβάσει παραπάνω την ανθρώπινη φύση απ’ ό,τι την ύψωσε. Δεν μπορούμε πια να χωριστούμε απ’ Αυτόν, όπως και να το κάνουμε.
Εμείς εγκληματήσαμε όσο μας ήταν δυνατό. Αυτός μας ευεργέτησε όσο δεν γίνεται άλλο: «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού».
Δεθήκαμε αμοιβαία. Γίναμε αδελφοί του Υιού του Θεού, άσχετα αν πιστεύουμε ή όχι σ’ Αυτόν. Άσχετα αν το νιώθουμε ή όχι. Άσχετα αν βρίσκεται αυτό στο υποσυνείδητο ή στο συνειδητό μέρος της υπάρξεώς μας.
Αυτός πήγε πολύ πιο κάτω στον εαυτό μας, απ’ ό,τι μπορούμε να πάμε ή να δούμε εμείς. Μπήκε στα άγνωστα βάθη μας. Και τα γέμισε όλα με φως, συγχώρεση, παράκληση. Κατέβηκε μόνο με αγάπη και σεβασμό προς τη φύση μας, την κεκρυμμένη και θεοειδή, που την κακοποιήσαμε με την ανταρσία μας.
Δεν ήλθε, για να κάμει κάτι εξωτερικό ή επί μέρους. Αλλά το ένα, το καθολικό και ακαθαίρετο.
Δεν προσφέρει κάτι λίγο από τον εαυτό του (κόπο, διδασκαλία) ή κάτι ξένο από τον εαυτό του («αίμα ταύρων και τράγων»). Αλλά ολόκληρο τον εαυτό Του. Υφίσταται τον εκούσιο θάνατο.
Δεν κατέβηκε από τον Σταυρό ζωντανός, όπως ζητούσαν οι Εβραίοι, για να δουν και να πιστέψουν αυτοί που ήσαν εκεί μπροστά. Δεν ήλθε, για να κάνει παρόμοιες θαυματουργίες, ούτε για να μας εντυπωσιάσει με υπερφυσικά γεγονότα και φαινόμενα. Κατέβηκε από τον Σταυρό νεκρός. Και νίκησε διά του θανάτου τον θάνατο. Εκεί βρίσκεται το μοναδικό μεγαλείο της χάριτος και της δυνάμεώς Του.
Δεν θυσιάζεται μέσα σε ναό, αλλά έξω στέγης και ναού, επί υψηλού ικρίου, του Σταυρού, για να καθαγιάσει τον αέρα και την κτίση όλη. Κάθε τόπος έγινε θυσιαστήριο.
Δεν θυσιάζεται μέσα σε μια πόλη για ένα έθνος. Αλλά έπαθε έξω τειχών και πόλεως, για να δείξει ότι είναι καθολική η θυσία, υπέρ όλης της οικουμένης, της ανθρωπότητος.
Αυτό είναι το παρήγορο για τον άνθρωπο. Το «μόνον καινόν υπό τον ήλιον». Που καινίζει τον άνθρωπο και την κτίση. Ανιστάμενος συνανιστά την οικουμένη. Και χαίρεται η κτίσις όλη και η ανθρωπότης. Δεν έχουμε νικητάς και νικημένους. Έχουμε μόνο νικητάς. Έχουμε μόνο φως, μόνο χαρά. Τα «πάντα πεπλήρωται φωτός».
Το μοναδικό τραγούδι που ακούστηκε ποτέ: «Ο θάνατος τεθανάτωται!»
Συνεχίζεται
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, «Το κάλλος θα σώση τον κόσμο», έκδοση της Ιεράς Μονής Ιβήρων.
