(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από τον παλαιό στον νέο Αδάμ
«Θανάτου κατάλυσις»
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/04/archim-vasileios-den-echome-tipote-allo-na-kanome-para-na-zoume-stin-ekklisia-pou-einai-o-idios-o-theanthropos/
Στην αγρυπνία σπάει το φράγμα του κόπου και της νύστας.
Βλαστάνει άλλη αντοχή, δοσμένη άνωθεν.
Και μένεις εκεί το βράδυ κουρασμένος και ορθός, σαν δέντρο στητό και ακίνητο μέσα στο καταμεσήμερο.
Πλημμυρίζεις ζωή.
Δεν μιλάς, κινείσαι.
Δεν κινείσαι, μένεις.
Δεν μένεις, παρασύρεσαι από άλλη Δύναμι, που ανέστησε και ανέλαβε τον Χριστό, που εκ του μη όντος παρήγαγε τα πάντα.
Που ενεργεί ξένως και θαυμαστώς μέσα και γύρω, σ’ όλους εμάς, τους μικρούς και απερριμμένους:
«Ούτε γαρ ο πλούσιος μακάριος, ούτε ο πένης ελεεινός, αλλ᾽ ος εάν της αρπαγής εκείνης καταξιωθή,
της εν νεφέλαις, μακάριος και τρισμακάριος, καν απάντων πενέστατος η».
Δεν σε νοιάζει η ζωή ή ο θάνατος, ο ύπνος η ή εγρήγορσι, η δράσι η ή απραξία.
Μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, και πιο βαθιά απ’ αυτήν, δόθηκε κάτι απ᾽ Αυτόν, τον απ’ αρχής.
Φλόγα που δεν σβήνει.
Πηγή που δεν στερεύει.
Βάρος που νικά και σκεπάζει κάθε συμφορά.
Ανωστική δύναμι που σε βγάζει σε καταγάλανο ουρανό, όταν θύελλες ενσκήψουν, οι οποιεσδήποτε.
Δεν αλλοιώνεται από αλλοιώσεις.
Δεν φοβάται απειλές.
Φουντώνει με τον χρόνο.
Υπάρχει πέρα από επιτυχίες η αποτυχίες, ύπαρξι ή μη ύπαρξι.
Τι είναι δεν ξέρεις. Ξέρεις μόνο πως είναι.
Και αυτό είναι το είναι σου, που είναι Άλλου, και σου δόθηκε αυθαίρετα, και μόνο επειδή Αυτός το θέλησε, ο «εκσπάσας σε εκ γαστρός, η ελπίς σου από μαστών της μητρός σου».
Παρ’ όλο που δεν το αξίζεις, που το διώχνεις με τη διαγωγή σου.
Μόνο που το θέλεις, ο φτωχός, βαθιά.
Είναι η ύπαρξί σου και η ζύμη η μία της υπάρξεως του σύμπαντος κόσμου.
Έφτασες τον άφθαστο.
Απεκαλύφθη το μυστήριο.
Τελείωσαν οι απορίες.
Και άρχισαν νέες πορείες και ζύμωσι θεουργική.
Έφτασαν όλα.
Συνήλθαν τα περασμένα.
Αναστήθηκαν τα νεκρά.
Και όλα τα φτασμένα συνέχεια έρχονται.
Η γεύσι η μία είναι καλή: «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος».
Εδώ μόνο ευγνωμονείς, μόνο ευχαριστείς.
Και μένεις.
Μένοντας στη θεία Ευχαριστία βρίσκεσαι στο κέντρο.
Και γίνεται ο καθένας κέντρο.
Και γίνεται ο καθένας πρόσωπο, γίνεται το παν, επειδή διαγράφει τον εαυτό του.
Υφίστασαι τα πάντα και χαίρεσαι τα πάντα.
Όλα φτάνουν σε σένα.
Εκβάλλουν στο είναι σου, το μικρό.
Γίνεται η ύπαρξί σου κατά χάριν, από άλλη Δύναμι, χωρίον του Αχωρήτου.
Και τα πάντα ξεκινούν, φεύγουν, εκπηγάζουν από σένα σε μια κίνησι ευγνώμονος δοξολογίας, ταπεινής αντιπροσφοράς, ατέλειωτης ευχαριστίας («υπέρ πάντων ων ίσμεν και ων ουκ ίσμεν»), που φέρνει νέο πλήρωμα και δόξα άφθιτη.
Συνεχίζεται
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, «Το κάλλος θα σώση τον κόσμο», έκδοση της Ιεράς Μονής Ιβήρων.
