(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Πανάγαθε Κύριε, όλος αγάπη είσαι!
Διηγείται ο Μοναχός Σάββας Καψαλιώτης:
Ο Γέροντας Παΐσιος που μας έδωσε το κελί αυτό του Αγίου Νικολάου εκοιμήθη τυφλός.
Συνήθιζε εκ καρδίας να δοξάζει τον Κύριον και συχνά έλεγε με δάκρυα: «Πανάγαθε Κύριε, όλος αγάπη είσαι…»!
Ενθυμούμαι, μία φορά το 1986 μας επισκέφθηκε ο π. Αρσένιος και εδιηγήθηκε το εξής:
«… Η αδελφή μου αρρώστησε βαρειά με καρκίνο και ήταν κατάκοιτη με φρικτούς πόνους. Όταν την είδα να δοξάζει τον Θεόν και να ζητά κι’ άλλους πόνους από τον Θεόν, εθαύμασα και ντράπηκα, διότι τόσα χρόνια μοναχός δεν υπομένω ούτε τον πονόδοντο, αν και ακούω εις τους Ψαλμούς: «δος ημίν βοήθειαν εκ θλίψεως».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Το πολυτιμότερο αγαθό διά το σώμα είναι η υγεία, όταν πα ραχωρήσει ο Θεός ασθένεια και υπομείνουμε δοξάζοντας Αυτόν, συγχωρούνται αμαρτίες. Η αρρώστια είναι πολυτιμότερο διά την ψυχήν».
Η αδελφή μου εκοιμήθη κι’ εγώ προσευχόμουν για ανάπαυση της ψυχής της και πλημμύριζα χαρά, το οποίο είναι μία απόδειξη της χαράς που απολαμβάνει εις την χαρά του Ουρανού.
Μετά από καιρό βλέπω εις τον ύπνο μου, ότι ήμουν σε ένα κήπο με ωραιότητα, όλο άνθη, φυτά ευωδίες. Τι μεγαλείο!
Βλέπω την αδελφή μου λευκοφορεμένη και νέα δακτυλοδείκνοντας, μου είπε:
«Ουδέν από τα του κόσμου αξίζει παρά μόνον να ευαρεστήσεις εις τον Θεόν».
Ξύπνησα και ήμουν όλος χαρά. Τα λόγια αυτά χαράχτηκαν εις την ψυχή μου.
Όταν άργότερα έπαθα κήλη και πονούσα και δίσταζα για εγχείρηση, μία νύχτα πάλι εις τον ύπνο μου ήρθε η αδελφή μου και με αυστηρότητα μου είπε·
«Τι στενοχωριέσαι; Λάδι από το κανδήλι της Παναγίας να βάλεις και θα γίνεις καλά».
Ξύπνησα και ζητούσα συγχώρηση απ’ τον Θεό για την ολιγοπιστία μου.
Εχρίστηκα με λάδι και είμαι καλά, και ο Γέροντας συνέχισε, ενώ έκλαιγε, «Σε μένα τον αμαρτωλό έστειλε ο Θεός την αδελφή μου να μου ειπή τι έπρεπε να κάνω…».
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Σάββας Καψαλιώτης Γέρων, Ψυχωφελείς ιστορικές διηγήσεις, θαυμαστά γεγονότα και σημειώσεις από την πορεία της ζωής του», των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.
