Πολλές φορές γεννάται το ερώτημα γιατί ο άνθρωπος, ακόμη και όταν έχει εξασφαλίσει όλα όσα θεωρούνται απαραίτητα για την ευημερία του, εξακολουθεί να αισθάνεται δυστυχισμένος. Η υλική άνεση, η κοινωνική επιτυχία ή η κάλυψη των βασικών αναγκών δεν φαίνεται πάντοτε να αρκούν για να γεμίσουν το εσωτερικό του κενό. Αυτό συμβαίνει διότι ο άνθρωπος δεν είναι μια απλή μηχανή προορισμένη μόνο για επιβίωση και κατανάλωση. Είναι μια σύνθετη ύπαρξη, βαθιά συνδεδεμένη με τον κόσμο που τον περιβάλλει, με τους άλλους ανθρώπους, με τη φύση και με μια ευρύτερη πραγματικότητα που υπερβαίνει τα στενά όρια του ατομικού του εαυτού.
Όταν ο άνθρωπος περιορίζει τη ζωή του αποκλειστικά στην προσωπική του εξασφάλιση και αδιαφορεί για τη σχέση του με το σύνολο, βιώνει συχνά μια διάχυτη αίσθηση ανικανοποίητου. Το έλλειμμα αυτό δεν είναι απλώς ψυχολογικό· είναι υπαρξιακό. Προέρχεται από την απομάκρυνση από τη βαθύτερη φύση του, η οποία τον καλεί να συμμετέχει ενεργά σε μια αλληλεπίδραση αγάπης, προσφοράς και νοήματος. Ο άνθρωπος φαίνεται πως έχει ανάγκη να αισθάνεται μέρος ενός μεγαλύτερου όλου, να συμβάλλει στη μείωση του πόνου γύρω του, να προσφέρει και να αγαπά.
Η στροφή προς τους άλλους, η έγνοια για τον συνάνθρωπο και η συμμετοχή στην κοινή μοίρα της ύπαρξης μπορούν να λειτουργήσουν ως δρόμος υπέρβασης της δυστυχίας. Μέσα από την προσφορά και την αγάπη, ο άνθρωπος αποκαθιστά την εσωτερική του αρμονία και βρίσκει βαθύτερη χαρά. Η ευτυχία παύει τότε να είναι προϊόν κατοχής και μετατρέπεται σε καρπό σχέσης.
Για πολλούς ανθρώπους, αυτή η αναζήτηση ολοκληρώνεται στη στροφή προς τον Θεό. Ο Θεός προσωποποιεί το απόλυτο νόημα, την υπέρτατη πηγή αγάπης και σύνδεσης. Η επανασύνδεση με το θείο δεν αποτελεί απλώς θρησκευτική πράξη, αλλά μια υπαρξιακή επιστροφή στην πηγή της ύπαρξης. Μέσα από αυτή τη σχέση, ο άνθρωπος δεν αισθάνεται μόνο κοινωνικά συνδεδεμένος, αλλά βαθιά πνευματικά ολοκληρωμένος. Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, η προσφορά και η εσωτερική ειρήνη αποκτούν τότε βαθύτερο περιεχόμενο, καθώς εντάσσονται σε μια σχέση με το απόλυτο.
Έτσι, η δυστυχία μπορεί συχνά να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα αποξένωσης — από τους άλλους, από τον κόσμο, από τον ίδιο τον εαυτό και, για τον πιστό άνθρωπο, από τον Θεό. Αντίθετα, η πληρότητα αναδύεται όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει τη θέση του μέσα στο όλον και αποδέχεται ότι η αληθινή ευτυχία δεν βρίσκεται μόνο στο «έχω», αλλά κυρίως στο «ανήκω», «αγαπώ» και «προσφέρω».
Τελικά, ο άνθρωπος φαίνεται πως δεν δημιουργήθηκε για μια αυτάρκη απομόνωση, αλλά για σχέση. Και ίσως η βαθύτερη θεραπεία της δυστυχίας του να βρίσκεται ακριβώς στην αποκατάσταση αυτής της σχέσης — με τον κόσμο, με τους άλλους και με τον Θεό.
