(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Βλέποντας ο ιερός Νικηφόρος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Μηδικίου τον νεαρό Μοναχό Νικήτα να φτάνει σε τέτοια πνευματική τελειότητα και να προσκολλάται στην αγάπη του Θεού μέσω της καθαρότητάς του, σκέφτηκε ότι έπρεπε να τον ανυψώσει στο αξίωμα της Ιεροσύνης, εμπιστευόμενος σε αυτόν και τη φροντίδα των υπόλοιπων αδελφών.
Έτσι και έπραξε.
Παίρνοντας μια μέρα μαζί του αυτό το καλό «αρνί», που τον ακολουθούσε με ακακία και χωρίς καμία αντίρρηση ή αντιλογία, πήγε στο Βυζάντιο στην Κωνσταντινούπολη.
Εκεί, παρουσίασε τα χαρίσματα του Οσίου στον αείμνηστο και αγιώτατο Πατριάρχη Ταράσιο (784-806) και κανόνισε τα πάντα, ώστε ο νέος να λάβει το αξίωμα της Ιεροσύνης μέσω της χειροτονίας του Πατριάρχη.
Όταν ο Όσιος αξιώθηκε αυτή την τιμή και έλαβε την ευχή και την ευλογία του Αγίου Ταρασίου, πείστηκε να αναλάβει και τη διοίκηση της Μονής.
Έγινε έτσι ο δεύτερος τη τάξει μετά τον πατέρα Νικηφόρο, μοιραζόμενος μαζί του τους κόπους της ηγεσίας, καθώς ο Νικηφόρος βρισκόταν πλέον σε βαθιά γεράματα και ήταν ασθενής.
Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να φέρει αντίρρηση εκείνος που ήταν υπάκουος μέχρι θανάτου;
Ποιοι ήταν όμως οι αγώνες του ανδρός μετά την απόκτηση αυτού του αξιώματος; Μήπως έγιναν πιο χαλαροί και αδύναμοι ή μήπως επηρεάστηκαν από τη φαρισαϊκή υποκρισία;
Καθόλου.
Αντιθέτως, ήταν εξαιρετικοί και αντάξιοι των αγγέλων, ελκύοντας πολλούς ανθρώπους από τον κόσμο χάρη στη φήμη του, με αποτέλεσμα εκείνοι να εγκαταλείπουν τα εγκόσμια και να γίνονται μοναχοί κοντά του.
Αυτό αποδεικνύεται από την αύξηση των μελών της αδελφότητας, η οποία παλαιότερα ήταν ολιγάριθμη.
Ο Όσιος Πατέρας μας Νικήτας έφτασε σε τέτοιο επίπεδο πνευματικής προκοπής, ώστε να αξιωθεί το χάρισμα της προφητείας, αλλά και να επιτελεί θαύματα όποτε επικαλούνταν τον Θεό.
Μάρτυρας των λεγομένων μου είναι το παιδί ενός αγρότη από τις γειτονικές περιοχές της Μονής, το οποίο ήταν εκ γενετής μουγγό και, χάρη μόνο στην προσευχή του Οσίου, απέκτησε τη λαλιά του.
Επίσης, ένας μοναχός που βασανιζόταν από δαίμονα προσπάθησε να πλησιάσει το κελί του Οσίου, αλλά τον εμπόδιζε το δαιμονικό πνεύμα, το οποίο είχε μεταμορφωθεί σε ένα φοβερό φίδι που σφύριζε απειλητικά. Ο Όσιος, έχοντας προαισθανθεί το γεγονός, επιτίμησε το δαίμονα, ο οποίος εξαφανίστηκε και δεν ενόχλησε ποτέ ξανά τον μοναχό.
Ο Όσιος Νικήτας τιμάται στις 3 Απριλίου.
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Μάρτιος, τόμος γ’.
