(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες καλλιεργούν το θείο έρωτα
Μέσα απ’ την Αγία Γραφή βγαίνουν όλα. Πρέπει να τη διαβάζετε συνεχώς, για να μάθετε τα μυστικά του αγώνα του πνευματικού. Στην αγαπημένη μου Σοφία Σολομώντος, στο ένατο κεφάλαιο, λέει:
«Θεέ πατέρων και Κύριε του ελέους, ο ποιήσας τα παν τα εν λόγω Σου και τη σοφία Σου κατασκευάσας άνθρωπον, ίνα δεσπόζη των υπό Σου γενομένων κτισμάτων και διέπη τον κόσμον εν οσιότητι και δικαιοσύνη και εν ευθύτητι ψυχής κρίσιν κρίνει, δος μοι την των σων θρόνων πάρεδρον σοφίαν και μη με αποδοκιμάσης εκ παίδων σου, ότι εγώ δούλος σος και υιός της παιδίσκης σου, άνθρωπος ασθενής και ολιγοχρόνιος και ελάσσων εν συνέσει κρίσεως και νόμων».
Βλέπομε εδώ τον σοφό Σολομώντα να ζητάει με τόσο ταπεινό τρόπο απ’ τον Θεό τη σοφία Του. Κι ο Θεός του την έδωσε πλουσιοπάροχα.
Όλ’ αυτά τα σοφά πράγματα που γράφει δεν είναι δικά του. Εμπνέονται από το αυτό πνεύμα με τα λόγια των κανόνων, που έγραψαν οι υμνογράφοι.
Γι’ αυτό κι εγώ πολύ τ’ αγαπάω. Αυτά να διαβάζετε, σ’ αυτά να εντρυφάτε. Έτσι θ’ αποκτήσετε το θείο έρωτα.
Ακούστε κάτι απ’ τον Τριαδικό Κανόνα:
«Τρεις υποστάσεις υμνούμεν θεαρχικάς,
ενιαίας φύσεως απαράλλακτον μορφήν,
αγαθόν φιλάνθρωπον Θεόν,
των πταισμάτων ιλασμόν ημίν δωρούμενον»
Πες μου, πώς τα ξέρω; Έχω τρέλα, μέθη, θεία μέθη. Δεν τα χορταίνω.
Λέει και στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως: «Και ούτω του τήδε βίου απάρας επ’ ελπίδι ζωής αιωνίου, εις την αΐδιον καταντήσω ανάπαυσιν, ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων του Σου προσώπου το κάλλος το άρρητον. Συ γαρ ει το όντως εφετόν και η ανέκφραστος ευφροσύνη των αγαπώντων Σε, Χριστέ ο Θεός ημών, και Σε υμνεί πάσα η Κτίσις εις τους αιώνας».
Είναι μία πανήγυρις και το κέντρο όλης της χαράς είναι και το πρόσωπο του Χριστού.
Τι είναι ακριβώς, δεν μπορούμε στο βάθος να το καταλάβομε, διότι ο Θεός είναι άπειρος, είναι μυστήριο, είναι σιωπή.
Ο Θεός είναι πολύ μυστικός, αλλά υπάρχει παντού. Θεό ζούμε, Θεό αναπνέομε, αλλά δεν μπορούμε να αισθανθούμε το μεγαλείο Του, την πρόνοιά Του. Συχνά κρύβει τις ενέργειες της θείας Του προνοίας.
Όταν, όμως, αποκτήσομε την αγία ταπείνωση, τότε τα βλέπομε όλα κι όλα τα ζούμε ζούμε τον Θεό όλο φάνερα κι αισθανόμαστε τα μυστήριά Του.
Τότε πια αρχίζομε να Τον αγαπάμε.
Κι αυτό είναι κάτι που το ζητάει Εκείνος.
Είναι το πρώτο που ζητάει για τη δική μας ευτυχία, όπως λέει: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου· αύτη εστί πρώτη και μεγάλη εντολή».
Μια τέτοια αγάπη είχαν οι άγιοι. Τέτοια αγάπη είχε και ο άγιος του οποίου φέρω το όνομα, ο Άγιος Πορφύριος, Επίσκοπος Γάζης.
Το πρώτο τροπάριο της έκτης ωδής στον κανόνα του λέγει:
«Εφέσεως αληθούς επέτυχες, εγκρατεία ταπεινώσας τα πάθη· και προς Θεόν προσεχώρησας χαίρων, και ορεκτών ακροτάτω παρίστασαι, Πορφύριε, ιεραρχών και ποιμένων κανών ακριβέστατος».
«Εφέσεως αληθούς επέτυχες … και προς Θεόν προσεχώρησας χαίρων»: Από το επιθυμητό στο ανώτερο· αγάπησες το άκρον εφετόν. Το άκρον εφετόν είναι ο Θεός, ο Πατέρας, ο Υιός, το Άγιον Πνεύμα. Όλα τα πρόσωπα είναι ένα μεταξύ τους και είναι ένα και με την Εκκλησία.
Χριστέ μου, είσαι η αγάπη μου!
Δεν σκέπτομαι το θάνατο. Ό,τι θέλει ο Κύριος. Εγώ θέλω να σκέπτομαι τον Χριστό.
Ανοίξτε και σεις τα χέρια σας και ριχθείτε στην αγκαλιά του Χριστού. Τότε ζει μέσα σας.
Κι όλο νομίζετε ότι δεν Τον αγαπάτε πολύ και θέλετε πιο πολύ να Τον πλησιάσετε και να είστε ένα μαζί Του.
Περιφρονήστε τα πάθη, μην ασχολείσθε με τον διάβολο.
Στραφείτε στον Χριστό.
Για να γίνουν αυτά, χρειάζεται να έλθει η χάρις.
«Η θεία χάρις, η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα».
Απόσπασμα από το βιβλίο, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, «Βίος και λόγοι» έκδοση Ιεράς Μονής Χρυσοπηγή Χανιά.
