Χριστὸς Ἀνέστη!
«Ὡς ἐνιαύσιος ἀμνός, ὁ εὐλογούμενος ἡμῖν στέφανος χρηστὸς ἑκουσίως ὑπὲρ πάντων τέθυται, Πάσχα τὸ καθαρτήριον• καὶ αὖθις ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος, δικαιοσύνης ἡμῖν ἔλαμψεν Ἥλιος.» (Ἀναστάσιμος Κανών, ὠδὴ δ΄, τροπάριο γ’).
Ὁ ἐνιαύσιος ἀμνός, τὸ ἀρνὶ ἑνὸς ἔτους, ποὺ θυσίαζαν οἱ Ἑβραῖοι τὸ Πάσχα, σὲ ἀνάμνηση τῆς Ἐξόδου των ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν Αἰγυπτίων εἶναι ἀναστάσιμη προτύπωση τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ εἶναι «ὁ ἀμνὸς ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».
Ἐκεῖνος, «τέθυται ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἑκουσίως», θυσιάζεται θεληματικὰ γιὰ τὴν σωτηρία μας.
Εἶναι ὁ εὐλογούμενος ἀπὸ ἐμᾶς «χρηστὸς στέφανος», ποὺ περικλείει -ὅπως τὸ στεφάνι- ὅλες τὶς ἀρετές.
Εἶναι τὸ καθαρτήριο Πάσχα, διότι μὲ τὴν θυσία Του μᾶς καθαρίζει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες.
Καὶ εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ποὺ ἀνατέλλει ὡραῖος ἐκ τοῦ τάφου.
Ἂς τρῶμε κι ἐμεῖς τὸν ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς πίνουμε τό «καινὸν πόμα» ποὺ μᾶς προσφέρει μὲ τὸ αἷμα Του, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἀμήν!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!
