Διανύουμε την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, κατά τις πρώτες ημέρες της οποίας, ψάλλεται το εξαποστειλάριο «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον…». Ο Νυμφίος, ο «κάλλει ωραίος», έχει τον νυμφώνα Του, ο οποίος είναι το Μυστικό Του Σώμα, η Αγία Του Εκκλησία. Το κάλλος της Εκκλησίας είναι οι πράξεις του Μυστηρίου της Θείας Οικονομίας, η Γέννηση του Θεανθρώπου, το Πάθος Του, ο Σταυρός και η Ανάστασή Του.
Καλείται ο άνθρωπος να εξέλθη από τον σκοτεινό χώρο της αμαρτίας και να εισέλθη στον φωτεινό κεκοσμημένο χώρο της Εκκλησίας. Ο πιστός Χριστιανός, ο οποίος αγωνίζεται εναντίον των παθών του και των αμαρτιών του και ζη την Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, λαμβάνει, κυρίως με την μετοχή του στην Θεία Ευχαριστία, κατόπιν εξομολογήσεως, την Χάριν του Παναγίου Πνεύματος, καθάρεται εσωτερικώς, ενώνεται με τον Χριστό, Χριστοποιείται κατά Χάριν και μετέχει σε αυτό το κάλλος της Εκκλησίας. Διότι αυτός ο άνθρωπος βιώνει οντολογικά όλες τις πράξεις του Μυστηρίου της Θείας Οικονομίας.
Εκείνος, αντιθέτως, που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό και δεν πορεύεται σύμφωνα με τις εντολές Του, σύμφωνα με την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ατενίζει τον εαυτόν του και κατανοεί ότι δεν έχει το κατάλληλο ένδυμα, ώστε να εισέλθη στον Νυμφώνα του Κυρίου, την Αγία Του Εκκλησία. Και το ένδυμα αυτό είναι η καθαρότητα της ψυχής, η καθαρότητα του νού, της καρδίας, όλου του βίου. Υφαίνεται δε αυτή η καθαρότητα με την μετάνοια, την ταπείνωση, την αγνότητα, την εγκράτεια, την πίστη, την προσευχή, την αγάπη.
Πολλοί πιστεύουν ότι, εφ᾽όσον βαπτίστηκαν στο Όνομα του Τριαδικού Θεού και είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ανήκουν δικαιωματικά στα τέκνα του Θεού, στα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν, όμως, δεν υπάρχη η ζωή που προείπαμε, πλανώνται.
Υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι, αν και διατείνονται ότι είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δυσκολεύονται, ωστόσο, να δηλώσουν ότι είναι μέλη της Εκκλησίας. Το να υποστηρίζη κάποιος ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, σαν να είναι οπαδός κάποιου ιδεολογήματος, είναι εύκολο. Το να δηλώση, όμως, ότι είναι μέλος της Εκκλησίας είναι δύσκολο, διότι αυτό προϋποθέτει σκληρό προσωπικό αγώνα συμπορεύσεως με τον Νυμφίο Χριστό. «Συμπορευθώμεν Αυτώ και συσταυρωθώμεν». Εάν δεν συμπορευθούμε στο Πάθος μαζί με τον Χριστό και δεν σταυρώσουμε τον παλαιό άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταίςεπιθυμίαις» του, δεν θα εισέλθουμε στον κεκοσμημένο νυμφώνα Του.
Πρότυπο μετανοίας για την συμπόρευση αυτή είναι η πόρνη γυναίκα, για την οποία ομιλεί σήμερα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα και η υμνολογία της Εκκλησίας μας. Αυτή, επειδή πίστευσε και αγάπησε τον Χριστό, αποφάσισε να εγκαταλείψη την αμαρτωλή και ανήθικη ζωή της και να ακολουθήση τον Θεάνθρωπο Κύριο. Γι᾽ αυτό έλαβε την άφεση των αμαρτιών της και έγινε οπαδός του Χριστού.
