(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Η ψυχή μας έχει μεγάλη αξία και ο Παράδεισος είναι ο προορισμός μας.
Να ζητάμε αγάπη από τον Κύριο και ν’ αγωνιζόμαστε για να την αποκτήσουμε.
Η Εκκλησία αγιάζει τα ύδατα και ο Θεός ανασύρει το νερό με τα σύννεφα, το σκορπάει στη γη και αγιάζει τη φύση.
Εγώ έπεσα, τραυμάτισα το πόδι μου, που έχει τώρα μία λάμα μέσα, και κάθε φορά με την αλλαγή του καιρού με πονάει. Το πόδι μου αυτό, που κάποια στιγμή χτυπήθηκε, δεν έγινε ποτέ ακέραιο μέλος του σώματός μου. Έτσι και η αμαρτία σου τεμαχίζει την ψυχή, σου τεμαχίζει το κορμί. Το παράδειγμα με το πόδι μου είναι για να καταλάβεις από αυτό το ελάχιστο, που εγώ το κουβαλάω μια ζωή, πόσο η αμαρτία, που είναι πολύ πιο δυνατή στον τεμαχισμό της ψυχής και του σώματος, τι κατάλοιπα θα σου αφήσει.
Όταν μας αδικούν ή μας κατηγορούν, εμείς να προσπαθούμε να μη λέμε τίποτα. Να κρατάμε την ψυχή μας γαλήνια. Σ’ εκείνον που αμαρτάνει και μετά με δάκρυα μετανοίας εξομολογείται, διαγράφεται η αμαρτία του στον Ουρανό, αλλά θα πληρώσει εδώ στη γη και ένα τίμημα προς παιδαγωγίαν, γι’ αυτό είναι και οι κανόνες της Εκκλησίας μας. Την αδικία δεν τη θέλει καθόλου ο Κύριος.
Κυβερνιόμαστε εδώ κάτω από ένα χέρι, το χέρι του Θεού. Ακούμε που λένε πολλοί: «Α, μωρέ, θα μας κοιτάξει όλους;» Και όμως, μέσα στην παλάμη Του μας έχει ο Κύριος.
Ο Θεός δίνει από τον Ουρανό το πνεύμα, που μπαίνει μέσα στο σώμα και χαρίζει ζωή. Το σώμα χωρίς πνεύμα δεν θα καταλάβαινε τίποτα, γιατί είναι ύλη. Η ζωή και ο θάνατος είναι του Θεού. Όταν είσαι σωστός, ο Θεός παρατείνει τη ζωή σου. Ο Θεός είναι νοικοκύρης μέσα στο σπίτι Του, το Σύμπαν. Όπως ζει ο Ουρανός, να ζεις και συ.
Θα χαθούμε στον λαβύρινθο της κακίας, παιδί μου. Ας είμαστε σωστοί άνθρωποι, ηθικοί, με καλοσύνη, με αγάπη, με αλήθεια, με πίστη στον Θεό. Άμα δεν έχουμε πίστη, δεν κάνουμε τίποτα.
Σε έναν άνδρα, μόλις τον είδε για πρώτη φορά:
– Νομίζεις ότι κάποιος είσαι; Χωρίς τη βοήθεια του Θεού και της γυναίκας σου είσαι ένα τίποτα. Να αγαπάς και να σέβε σαι τη γυναίκα σου!
Σε μια γυναίκα, που είχε μιλήσει νωρίτερα στον άνδρα της πολύ άσχημα, μόλις την είδε και χωρίς να προλάβουν να του πούν κάτι για τη διαφωνία τους:
– Άκου να σου πω, καλύτερα να τον χτυπάς παρά να του λες αυτά που του λες!
Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», των εκδόσεων Άθως. Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης.
