(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Για το Φως και το Σκότος
Γερόντισσα Γαβριηλία: Η δύναμις του Σκότους δεν έχει δύναμη παρά μόνο όταν δεν είμεθα απόλυτα ενωμένοι μεσ’ στην καρδιά μας με τον Θεό.
Τ*: Μα μπορούμε να είμαστε απόλυτα ενωμένοι με τον Θεό;
Γ.Γ: Μπορούμε. Αποδεχόμεθα ότι ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από την αμαρτία. Αποδεχόμεθα ότι έχυσε το Αίμα του για μας. Αποδεχόμεθα ότι μας εμφύσησε το Πνεύμα Του, που είχαμε χάσει με την πτώση, όταν αναγεννηθήκαμε…
Άρα, είμεθα αναγεννημένοι κι ο αναγεννημένος άνθρωπος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν αμαρτάνει· Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και… ου δύναται αμαρτάνειν ότι εκ Θεού γεγέννηται.
Πιο πάνω όμως λέει ότι όποιος λέει ότι δεν είναι αμαρτωλός είναι ψεύτης και πλανάται. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν…
Με άλλα λόγια, η αμαρτία μεν υπάρχει, αλλά το να υποκύπτει κανείς σ’ αυτήν, δεν είναι ίδιον του αναγεννημένου ανθρώπου. Δηλαδή η αμαρτία θα έρθει να σε παιδεύσει, οι πειρασμοί θα έρθουν γύρω-γύρω, η Δύναμις του Σκότους θα έρθει αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, γιατί έρχεται…
Στους Αγίους ήρθε. Και σε μας έρχεται, κάθε μέρα. Έρχεται ή σαν μία σκέψη, η με ορισμένους ανθρώπους που καμιά φορά την αντιπροσωπεύουν. Κάποτε έτσι, κάποτε αλλιώς. Όπως λέει ο Άγιος Πέτρος, και σε Άγγελο Φωτός μεταμορφώνεται ο Δαίμων για να πιάσει τους ανθρώπους.
Αλλά με το Παράδειγμα του Χριστού, μπορούμε να υπερνικήσουμε όλα αυτά, φτάνει να έχουμε όλο τον καιρό το Αίμα και την Θυσία του Χριστού μέσα στην ψυχή μας.
Είναι τότε πολύ δύσκολο να υποκύψουμε. Πολλές φορές θαρρούμε ότι επειδή δεν βλέπουμε ορατά τον Κύριο, όπως Τον βλέπανε στα χρόνια του, ότι δεν είναι πλάι μας.
Όμως είναι πλάι μας με το Πνεύμα Του. Αν θελήσουμε να Τον φωνάξουμε και μέσα μας μπορεί να έρθει να κατοικήσει. Τότε, δεν έχει πέραση η Δύναμη αυτή.
Δηλαδή θα προσπαθήσει να δράσει (εκεί είναι και η μεγάλη δύναμή της) αλλά εμείς δεν θα την ανεχθούμε, δεν θα υποκύψουμε. Γιατί ο Χριστός είπε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε».
Ουδέποτε είπε ο Χριστός: «Κάνε υπομονή, και θα γίνεις καλά».
Ούτε είπε καμιά φορά: «Αυτή η αρρώστια σε καλό θα σου βγεί, θα σε βοηθήσει»…
Όχι! Έλεγε αμέσως: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι», και τέλειωσε!
Τ: Δηλαδή, λέτε ότι αν ο άνθρωπος είναι γεμάτος από τον Χριστό, είναι πια στην θέλησή του το Ποιον θα δεχθεί μέσα του.
Γ.Γ. Βεβαίως! Αυτήν την ελευθερία με την οποία μας έπλασε ο Θεός, δεν την έχει καταλάβει ο άνθρωπος. Καμιά φορά ακούς: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει αυτό ή εκείνο το κακό;» Μα διότι ο Θεός μας έκανε ελευθέρους. Αν μας είχε κάνει σκλάβους, ε, τότε…
* Συνομιλία με την Τ. Μηναιοπούλου, Αθήνα, δεκαετία 70-80.
Απόσπασμα από το βιβλίο η «Γερόντισσα Γαβριηλία, η Ασκητική της Αγάπης» των εκδόσεων Πορφύρα.
