(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Η μακαρία Σοφία δεν έλειπε ποτέ από την Εκκλησία του Θεού, αλλά ακόμα κι όταν βρισκόταν στο σπίτι της, αγρυπνούσε όλη τη νύχτα και ήταν απόλυτα δοσμένη στην προσευχή.
Όταν όμως πέθαναν τα έξι παιδιά της, η Αγία έγινε μάνα για άλλα ορφανά και έσπευδε να βοηθήσει πρόθυμα τις χήρες.
Αφού μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς, περνούσε τη ζωή της με ασκητική νηστεία· για φαγητό είχε μόνο ξερό ψωμί, για ποτό απλό νερό, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν ασταμάτητα από τα μάτια της.
Οι ψαλμοί του Δαυίδ βρίσκονταν ακατάπαυστα στο στόμα της, και ποτέ δεν κουράστηκε ούτε αμέλησε την προσευχή. Η ταπείνωση που έδειχνε προς όλους, ακόμα και προς τους πιο ασήμαντους, ήταν απέραντη.
Η ελεημοσύνη που πρόσφερε σε όποιον φτωχό την πλησίαζε ήταν γεμάτη χαρά και πλούσια· κι αυτό γιατί η τρισευτυχισμένη πίστευε πως ήταν προτιμότερο να στερηθεί η ίδια, παρά να αφήσει τον φτωχό να φύγει από το σπίτι της με άδεια χέρια. Μάλιστα, έχαιρε περισσότερο όταν έδινε παρά όταν έπαιρνε.
Γι’ αυτόν τον λόγο, έβλεπε κανείς ένα παράδοξο θαύμα:
η Αγία είχε ένα δοχείο γεμάτο κρασί, προορισμένο να μοιράζεται στους φτωχούς. Όσο κρασί κι αν έβγαζε από εκείνο το δοχείο για να το δώσει με τα δυο της χέρια στους φτωχούς, τόσο έβρισκε το δοχείο γεμάτο, χωρίς να λιγοστεύει καθόλου το κρασί.
Και όσο η ίδια κρατούσε κρυφό το θαύμα και δεν το αποκάλυπτε σε κανέναν, το δοχείο παρέμενε γεμάτο.
Από τη στιγμή όμως που θέλησε να διακηρύξει τα μεγαλεία του Θεού και το εξομολογήθηκε σε κάποιον συγγενή της, το δοχείο δεν ξαναβρέθηκε γεμάτο όπως πριν, αλλά φάνηκε άδειο και ελλιπές.
Αυτό λύπησε κατάκαρδα τη μακαρία Σοφία. Έτσι, παίρνοντας αφορμή από αυτό και νομίζοντας ότι στερήθηκε τη δωρεά του Θεού εξαιτίας της δικής της αναξιότητας, αύξησε ακόμα περισσότερο τον ασκητικό της αγώνα.
Η Αγία Σοφία τιμάται στις 4 Ιουνίου
Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Ιούνιος, τόμος στ’.
