(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Είναι καλόν πάντοτε να ζητής παρά του Θεού «σύνεσιν εν πάσι», τι και πώς πρέπει να πράξης ή να είπης. Άλλαις λέξεσιν, εις εκάστην περίπτωσιν δέον όπως ζητής την επίγνωσιν του θελήματος του Θεού και τας οδούς προς εκπλήρωσιν αυτού.
Η εκζήτησις του θελήματος του Θεού είναι το σπουδαιότερον έργον της ζωής ημών, διότι «οδεύοντες την οδόν» του θελήματος του Θεού γινόμεθα μέτοχοι της αιωνίου θείας ζωής.
Όπου άφεσις αμαρτιών, εκεί ελευθερία συνειδήσεως και αγάπη, έστω και μικρά.
Εάν θέλεις να μάθεις πόσον αγαπά ημάς ο Κύριος, μίσησον τας αμαρτίας και τους κακούς λογισμούς, και προσεύχου ενθέρμως ημέρας και νυκτός, και τότε θα δώση εις σε ο Κύριος την χάριν Αυτού και θα γνωρίσης τον Κύριον δι’ Αγίου Πνεύματος. Μετά θάνατον δε, όταν θα έλθης εις τον παράδεισον, θα αναγνωρίσης και εκεί τον Κύριον διά του Αγίου Πνεύματος, καθώς εγνώρισας Αυτόν επί της γης.
Η προς τον Θεόν αγάπη υπάρχει εις διαφόρους βαθμούς:
Όστις ανθίσταται εις κακούς λογισμούς, ούτος αγαπά κατά το μέτρον αυτού τον Θεόν.
Όστις αγωνίζεται κατά της αμαρτίας, παρακαλεί τον θεόν όπως δίδη εις αυτόν δύναμιν, ίνα μη αμαρτάνη, αλλ’ εξ αδυναμίας προσκόπτει εισέτι προς την αμαρτίαν και θλίβεται διά τούτο και μετανοεί. Ούτος έχει την χάριν εν τω βάθει της ψυχής και του νου, αλλά τα πάθη δεν έχουν εισέτι ηττηθή.
Όστις δε υπερενίκησε τα πάθη, ούτος δεν έχει πλέον αγώνα, αλλά μόνον προσέχει εαυτώ εν παντί, όπως μη πέσει εις αμαρτίαν. Ο τοιούτος έχει την χάρην μεγάλην και αισθητήν.
Όστις αισθάνεται την χάριν και εν τη ψυχή και εν τώ σώματι, ούτος είναι τέλειος ανήρ, και εάν διαφυλάξη την χάριν ταύτην, το σώμα αυτού αγιάζεται και αποβαίνει άγιον λείψανον.
Όστις ζη κατά τας εντολάς, ούτος καθ’ εκάστην ώραν και στιγμήν ακούει να ηχή εν τη ψυχή αυτού η χάρις. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι οίτινες δεν κατανοούν την έλευσιν αυτής.
«Αποφθέγματα Ρώσων Αγίων και Γερόντων», από: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/gerontikon5_russians.htm
