(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
α΄. Διηγήθηκε ο Αββάς Ιωάννης, ότι ο Αββάς Ανούβ και ο Αββάς Ποιμένας και οι λοιποί αδελφοί τους, τέκνα όντας μιας μητέρας, έγιναν μοναχοί στη Σκήτη. Και όταν ήλθαν οι Μάζικοι και την ερήμωσαν για πρώτη φορά, έφυγαν από εκεί και πήγαν σ’ ένα τόπο όπου τον έλεγαν Τερενούθι, έως ότου εξετάσουν πως θα έπρεπε να μείνουν. Και έμειναν εκεί, σε παλαιό ιερό, λίγες μέρες.
Είπε δε ο Αββάς Ανούβ στον Αββά Ποιμένα: «Κάνε μου τη χάρη, συ και οι αδελφοί σου, ο καθένας ας ησυχάσει μόνος του και ας μη συναντηθούμε μεταξύ μας αυτή την εβδομάδα».
Και είπε ο Αββάς Ποιμένας: «Όπως θέλεις θα κάνουμε». Και έκαναν έτσι.
Βρισκόταν δε εκεί, στο ιερό αυτό, ένα λίθινο άγαλμα. Και σηκωνόταν ο Αββάς Ανούβ κάθε πρωί και πετροβολούσε το πρόσωπο του αγάλματος.
Το δε βράδυ του έλεγε: «Συγχώρεσε με». Και πέρασε την εβδομάδα, έτσι κάνοντας.
Το Σάββατο δε, συναντήθηκαν μεταξύ τους. Και είπε ο Αββάς Ποιμένας στον Αββά Ανούβ: «Σε είδα, Αββά, αυτή την εβδομάδα, να λιθοβολείς το πρόσωπο του αγάλματος και πάλι μετάνοια να του βάνεις. Κάνει τέτοια πράγματα πιστός άνθρωπος;».
Και αποκρίθηκε ο γέροντας: «Και αυτό για σας το έπραξα. Όταν με είδατε να λιθοβολώ το πρόσωπο του αγάλματος, μίλησε καθόλου ή οργίσθηκε;».
Και είπε ο Αββάς Ποιμένας: «Όχι».
«Και πάλι, όταν του έβαλα μετάνοια, μήπως ταράχθηκε και είπε: ‘‘Δεν σε συγχωρώ;’’».
Και είπε ο Αββάς Ποιμένας: «Όχι».
Και λέει τότε ο γέροντας: «Και εμείς λοιπόν εφτά αδελφοί είμαστε. Αν θέλετε να μείνουμε μαζί, ας γίνουμε σαν το άγαλμα εκείνο, όπου είτε υβρισθεί, είτε δοξασθεί, δεν ταράζεται. Και αν δεν θέλετε να γίνει έτσι, να, τέσσερις πύλες είναι στο ιερό, ο καθένας όπου θέλει ας φύγει».
Και έπεσαν στο έδαφος, λέγοντας στον Αββά Ανούβ: «Θα κάνουμε όπως θέλεις, πάτερ, και θα συμμορφωθούμε στα λόγια σου».
Είπε δε ο Αββάς Ποιμένας: Μείναμε μαζί όλο μας τον καιρό, κάνοντας όπως μας είπε ο γέροντας. Εκείνος όρισε έναν από μας ως οικονόμο. Και καθετί όπου μας παρέθετε, τρώγαμε. Και ήταν αδύνατο να πει κάποιος από μας: ”Φέρε μας κάτι άλλο”. Ή να πει: “Δεν θέλω να το φάω αυτό”. Και περνούσαμε όλο τον καιρό μας με ανάπαυση και ειρήνη.
Ο Όσιος Ανούβ τιμάται στις 6 Ιουνίου.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Είπε Γέρων… Το Γεροντικόν σε νεοελληνική απόδοση» υπό Βασιλείου Πέντζα (εκδόσεις Αστήρ.
