πτώση

Ο Μέγας Αθανάσιος είχε σαν βάση και στήριγμα της διδασκαλίας του την Αγία Γραφή. Πίστευε ότι στα θεόπνευστα αυτά κείμενα αποκαλύπτεται η αλήθεια της ορθόδοξης πίστης και δίνονται απαντήσεις στα ερωτήματα των ανθρώπων. «Αυτάρκεις εισίν αι άγιαι και θεόπνευστοι Γραφαί προς την της αληθείας απαγγελιών» [1]. Πράγματι η εν πίστη προσέγγιση και η μελέτη των […]

Θα ήταν ωφελιμώτερο να σιωπούσαμε μάλλον, για να μη διακόψουμε την κατανυκτική διάθεσι της ψυχής μας από την ωφελιμότατη ανάγνωση που προ ολίγου κάναμε στην τράπεζα από τον Συναξαριστή. Αλλά επειδή μας δόθηκαν μερικές αφορμές να εξηγήσουμε μερικά πράγματα από τη συνέχεια αυτών που διαβάσαμε, τα οποία μας απασχολούν συχνά στη ζωή μας, θα μιλήσουμε […]

Με το γεγονός της Πεντηκοστής, πού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα στα μέλη της Εκκλησίας, εκλείπει κάθε μορφη αδυναμίας από την ανθρώπινη φύση. Ο μέχρι τώρα αδύνατος άνθρωπος, ο όποιος ήταν παίγνιο του διαβόλου καί τού θανάτου, γίνεται ισχυρός ώστε να «πατη επάνω όφεων καί σκορπιών καί επί πάσαν;την δύναμιν του εχθρού». Η Χάρις πού μένει […]

  Ολόκληρη η πάλη και ο αγώνας του ανθρώπου στην στρατευομένη Εκκλησία ένα νόημα και σκοπό έχει, τη νίκη προς το οργανωμένο κακό, το οποίο είναι η άρνηση του θείου θελήματος. Όλες οι επί μέρους αντιστάσεις, οι οποίες προκαλούν και πιέζουν να γίνουμε προδότες και αρνητές, λέγονται πειρασμοί και έχουν την αρχή τους σε διάφορα […]

Η μεγαλύτερη ευεργεσία του πανάγαθου Δεσπότη προς την πεσμένη φύση μας δεν είναι άλλη από την μετάνοια. Χωρίς αυτή κανένας άνθρωπος  δεν θα κέρδιζε τη σωτηρία του, όσο τέλεια και αν είναι η κοσμοσωτήριος οικονομία. Δεδομένου ότι έχουμε «το λογισμό μας να είναι συνέχεια στο κακό από τη μικρή μας ηλικία»(βλ. Γεν. 8, 21), η […]

Δεν έχει κανένα νόημα λοιπόν, να παλεύει ο άνθρωπος να αποκτήσει ηθική αυτονομία, αν αυτή η ίδια τον υποδουλώνει περισσότερο, παρά τον ελευθερώνει. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος χαρακτηρίζει αυτή την αυτονομία ως «αυτονομία της πλάνης» 94. Οι Πατέρες το ξεκαθάρισαν αυτό λέγοντας ότι ο άνθρωπος υπόκειται στις συνέπειες της πτώσης και πάσα του προσπάθεια […]

Σύμφωνα με την ορθόδοξη ανθρωπολογία, ο άνθρωπος δεν είναι μόνον μέρος του όλου (της ανθρωπότητας), αλλά φέρει εντός του ολόκληρη την ανθρώπινη φύση. Τα λόγια του απόστολου Παύλου είναι πολύ χαρακτηριστικά: «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν, εφ’ […]

Το γεγονός ότι παρατηρούνται στοιχεία ετερόνομης ηθικής στη χριστιανική ηθική, δεν οφείλεται στον χαρακτήρα της, αλλά στην αδυναμία του ανθρώπου να συλλάβει το καλό και οικείο προς τη φύση του ως όντως τέτοιο. Θεωρούμε καλό να κάνουμε μία σύντομη θεώρηση της πτώσης σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία και, συνεκδοχικά, θα γίνει αντιληπτή η ανάγκη παρουσίας […]

Σε αυτήν την κλίμακα της γνωστικής θεογονίας εντάσσεται και η δημιουργία αυτού του αρχετυπικού ανθρώπου, του άνω Ανθρώπου ή Αδάμαντα, όπως τον ονόμαζαν οι γνωστικοί Ναασηνοί. Αυτή η αρρενοθήλεια οντότητα, ως αντανάκλαση της αρρενοθηλείας θεότητας, φέρει ταυτόχρονα τα στοιχεία της πατρότητας και της μητρότητας. Στο έργο του αγίου Ιππολύτου διασώζεται ύμνος γνωστικός αφιερωμένος σ’ αυτόν […]

Στο λογικό, με το οποίο ο άνθρωπος προικίσθηκε από τον Θεό, υπάρχει το στοιχείο της φυσικής γνώσεως, το οποίον ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Το ιδίωμα αυτό δεν χάθηκε με την πτώση, αλλά με αυτό ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει το νόημα και το σκοπό της φύσεώς του, όπως και της υπόλοιπης κτίσεως και […]

(Συνέχεια απο προηγούμενα άρθρα : https://www.pemptousia.gr/?p=96634 ,  https://www.pemptousia.gr/?p=96638) Ως κορυφαία αρετή η υπακοή είναι ταυτοχρόνως και πηγή και γεννήτρια των άλλων βασικών αρετών, οι οποίες απαραιτήτως χαρακτηρίζουν την θεοειδή εικόνα και μορφή των αναγεννημένων σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αναφέραμε ανωτέρω ότι όλα υπάρχουν και μετέχουν στη δημιουργική και συνεκτική δύναμη του Θεού Λόγου […]

(Συνέχεια απο προηγούμενο άρθρο : https://www.pemptousia.gr/?p=96634)   Δύσκολη η πίστη  στην «μωρία» του κηρύγματος. Και εμείς πιστεύουμε σε «Ιησούν Χριστόν εσταυρωμένον». Άλλοι μεν το θεωρούν αυτό ως «σκάνδαλον, άλλοι δε ως μωρίαν»(Βλ. Α’ Κορ. 1, 23-24), κανένας όμως από  αυτούς δεν θα επιτύχει ποτέ τη δική του κάθαρση και θέωση, ούτε θα εισέλθει στο νυμφώνα, δηλ. […]