ύμνοι

(Προηγούμενη δημοσίευση: https://www.pemptousia.gr/?p=387201) Συχνά ο υψηλός ρόλος του Αρχιερέως για τη μεταφορά του ευαγγελίου, αλλά και των πρεσβυτέρων που επιτελούν το ίδιο λειτούργημα «κατ’ ἐπισκοπικήν προτροπήν», εκλαμβάνεται ότι εξαντλείται μόνον στη διάρκεια της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας με το λεγόμενο λειτουργικό κήρυγμα.  Στην περίπτωση αυτή οι αποδέκτες είναι συνήθως το τακτικό εκκλησίασμα ενός ναού, το θέμα […]

Υψηλός ο ρόλος του  Επισκόπου για την εξαγγελία του Ευαγγελίου στη  σύγχρονη κοινωνία. Επικοινωνιακοί προβληματισμοί.[1] Η υμνολογία της Πεντηκοστής και οι χριστοκεντρικές ευχές που περιλαμβάνονται στα διάφορα στάδια της χειροτονίας του Επισκόπου[2] καταδεικνύουν τον υψηλό ρόλο του για τη μεταφορά του ευαγγελίου στον κόσμο, την πνευματική οικοδομή των πιστών και τη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης. […]

Εισερχόμαστε στο Τριώδιο, την κατανυκτικότερη περίοδο του λειτουργικού χρόνου κατά την οποία ψάλλονται τροπάρια ύμνοι με πολύ δυνατό και βαθύ περιεχόμενο. Η υμνογραφία του Τριωδίου αποκαλύπτει τα φρικτά μυστήρια και τις προϋποθέσεις της αιωνίου ζωής. Πρόκειται για μία γνήσια και αληθινή μελέτη θανάτου που οδηγεί στην Ανάσταση και όχι στο λευκό φως ενός φαντασιακού τούνελ. […]

“Κατευθυνθήτω η προσευχή μου” και κατανυκτικά τροπάρια σε ήχο πλάγιο του τετάρτου. Ψάλλει 60μελής χορωδία υπό τη διεύθυνση του Άρχοντος Μουσικοδιδασκάλου της Μ.τ.Χ.Ε. Θεόδωρου Βασιλικού, πρωτοψάλτη και χοράρχη.

[Προηγούμενη δημοσίευση: https://www.pemptousia.gr/?p=162156] β) Το κήρυγμα, η θεία λειτουργία και ο ύμνος Συχνά επικρατεί η εντύπωση πως ο Λούθηρος έδωσε σημασία μόνον στο κήρυγμα εις βάρος της θείας Λειτουργίας, αλλά στην πραγματικότητα το αποκατέστησε, διότι είχε εξοβελιστεί τελείως. Στόχος του ήταν η ισορροπία άμβωνος και θυσιαστηρίου[42]. Η Γραφή ακουγόταν μόνον από τα αναγνώσματα και από τους […]

Ψαλμ. 7 «ψαλμός τω Δαυίδ ον ήσεν τω Κυρίω υπέρ των λόγων Χουσί υιού Ιεμενί»: Η επιγραφή αναφέρεται στην περίοδο κατά την οποία ο Δαβίδ καταδιωκόταν από τον Σαούλ, όπως φαίνεται και από το περιεχόμενο του ψαλμού. Ο «Χουσί υιός Ιεμενί» (κατά το εβραϊκό «ο Βενιαμίτης Χους») μνημονεύεται μόνο στον παρόντα ψαλμό, ανήκε στην ίδια […]

αλ μαχαλάθ (עַל־מָחֲלַת): «υπέρ μαελέθ»[33] (Ο΄). Ετυμολογικά συγ­γενεύει με τη λέξη μαχαλά (מַחֲלָה)=ασθένεια. Χαρακτηρίζει θρηνώδες άσμα. Στον ψαλμό 87(88) προστίθεται ο όρος λεανόθ (לְעַנּוֹת)=αντιφωνική ψαλμωδία, τον οποίο οι Ο΄ μεταφράζουν «του αποκριθήναι», επειδή η ρίζα από την οποία προέρχεται, σχετίζεται ετυμολογικά με το απαντώ. Να σημειωθεί ότι ο ψαλμός αυτός είναι ο πλέον μελαγχολικός σε […]

Η συλλογή των ψαλμών φέρει τον τίτλο σέφερ τεχιλίμ (סֵפֶר תְּהִלִים , βιβλίο ύμνων) στο εβραϊκό μασωριτικό κείμενο (ΜΚ), ενώ η ελληνική τους ονομασία είναι «Ψαλμοί» (Β), «Βίβλος Ψαλμών ή Ψαλτήριον» (Α), «Ψαλμοί Δαυίδ» (S)[1]. Στον Παλαιστινό Κανόνα βρίσκονται στην αρχή του τρίτου μέρους που ονομάζεται «Αγιόγραφα», ενώ στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) κατατάσσονται στη […]