Page 11 - kyprianos-ethnomartyras

νοηματοδοτεῖται καὶ ὑποστασιάζεται ὡς διακονία, προσφορὰ καὶ
ἀφιέρωση στὸν Θεό. Ὁ Θεὸς ὀνομαζόμενος Ὕψιστος, θεωροῦμε ὅτι
ὑποδηλοῖ τοὺς βαθύτερους πόθους τοῦ Κυπριανοῦ γιὰ τὴν ὕψιστη
τελειότητα τῆς θείας Ἀγάπης ποὺ ποθεῖ νὰ κατακτήσει, ἔργο ποὺ γιὰ μίαν
πεντηκονταετία στοχεύει, ἐπιμελεῖται καὶ ἐπιδιώκει. Γιὰ μίαν
πεντηκονταετία ἀνεβαίνει σταθερά, ἕνα - ἕνα, τὰ σκαλοπάτια τῆς
κλίμακας τῶν ἀρετῶν, ἔχοντας ὡς μοναδικό του στόχο τὸν Θεό, τὴν
ἐνοίκησιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν καρδίαν του, στὸν νοῦν του καὶ
σ’ ὅλον του τὸ εἶναι, μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου. Τώρα
μάλιστα στὴν κρίσιμη στιγμή, γιὰ τὴν ὁποίαν προετοιμαζόταν χρόνια, δὲν
ἤθελε νὰ «τὰ κάμει θάλασσα» μὲ κανέναν τρόπο, μάλιστα ἤθελε νὰ
ἀριστεύσει. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπάντησε εὐθαρσῶς ὀμολογῶντας τὴν ἀγάπη του
στὸν Θεό. Αὐτή του ἡ ὁμολογία ἦταν τὸ ἀπόσταγμα καὶ τὸ καταστάλαγμα
μιᾶς ζωῆς, μιᾶς ζωῆς ρωμαίικης, ὀρθόδοξης καὶ ἑλληνικῆς, πίστεως καὶ
πατρίδος.
Ἔτσι καὶ ὁ Κυπριανός, ἔχοντας στὴν καρδία του τὴν ἀγάπη τοῦ
Χριστοῦ καὶ ἐπιθυμῶντας, συνάμα ἐπιδιώκοντας νὰ ἐξομοιωθεῖ μαζί Του
43
ἔχοντας Αὐτὸν ὡς πρότυπο, ἐπακολουθεῖ τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ὡς καλὸς
ποιμένας, καὶ ἐκπληρώνει στὸν ἑαυτό του τὸ κυριακὸν λόγιον: «ὁ ποιμὴν ὁ
καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων» 44 . Εἶναι
ἀξιοθαύμαστος ὁ βαθμὸς τῆς ἐξομοιώσεως, ἀφοῦ καὶ σὲ λεπτομέρειες
ἀκόμη μιμεῖται τὸν Θεάνθρωπο. Ὅταν οἱ φαρισαῖοι, νύκτα, πῆγαν στὴν
Γεθσημανῆ γιὰ νὰ Τὸν συλλάβουν, τοὺς εἶπε: «εἶπον ὑμῖν ὅτι ἐγώ εἰμι. εἰ οὖν
ἐμὲ ζητεῖτε, ἄφετε τούτους ὑπάγειν· ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὃν εἶπεν, ὅτι οὓς
δέδωκάς μοι, οὐκ ἀπώλεσα ἐξ αὐτῶν οὐδένα» . Τὸ δ᾽ αὐτό, ἐν ἄλλαις
45
λέξεσιν, εἶπε καὶ ὁ Κυπριανός: «Ἐὰν μετὰ ποὺ μᾶς ἔχεις καταντήσει στὴν
ἐσχάτη ἔνδεια, ἐὰν μετὰ ποὺ μὲ ἀνάγκασες νὰ συνεισφέρω σὲ ὅλες τὶς
ἀνάγκες τῆς κυβερνήσεως, μὲ βαρεῖς φόρους πάνω στὰ φτωχά μου τέκνα,
ἐὰν μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἡ ὀργή σου παραμείνει ἀνικανοποίητη, τότε, ἂς πέσει
ἡ ἐκδίκησή σου μόνο πάνω στὸ κεφάλι μου καὶ χάρισε τὸ αἷμα τῶν ἀθώων
αὐτῶν ἀνθρώπων» . Αὐτό, ἐπισφραγίζεται καὶ μὲ τὴν μαρτυρία τοῦ John
46
Garne: «Ὁ Κυπριανός, σ’ αὐτὴ τὴν δοκιμασία ἀντέδρασε μὲ θάρρος καὶ
ἀξιοπρέπεια. Ζήτησε ἀπὸ τὸν κυβερνήτη νὰ τοῦ ἀπαντήσει σὲ τί ἔφταιξαν
ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀθῶοι ἄνθρωποι, ποὺ νὰ δικαιολογεῖ αὐτὴ τὴν σφαγή. Παρ’ ὅλες
τὶς ὕβρεις καὶ λοιδωρίες, ποὺ εἶχαν ὑποστεῖ τελευταῖα, ἐν τούτοις ἦσαν
ἐντελῶς ἀνεύθυνοι, καὶ ἐὰν ζητοῦσε ἡ ἀπανθρωπιὰ τοῦ κυβερνήτη μόνο
αἷμα, ἂς τὸν ἀρκοῦσε μόνο τὸ δικό του» .
47
Ἀλλὰ στὴν περίπτωση τοῦ Κυπριανοῦ δὲν ἦταν ἀρκετὴ μόνον ἡ
ὁμολογία. Αὐτὸς δὲν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος ποὺ τὸ μόνο ποὺ εἶχε νὰ
κάνει ἦταν νὰ δεῖ τὸ δικό του θέμα. Ἦταν καὶ ἀρχιερέας τοῦ Θεοῦ τοῦ

43 ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (ΣΑΧΑΡΩΦ), Ἀγώνας Θεογνωσίας, ὅ.π., σ. 310.
44 Ἰω. ια´ 11.
45 Ἰω. ιη´ 8-9.
46 Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, Ἀρχεῖον Κειμένων, ὅ.π., σσ. 364-365.
47 Αὐτόθι, σ. 314.