Page 12 - kyprianos-ethnomartyras

Ὑψίστου καὶ μάλιστα προκαθήμενος. Τὸ αἴσθημα τῆς ποιμαντικῆς
εὐθύνης τὸν διακατεῖχε. Τί θὰ γίνει τὸ ποίμνιο, εἰδικὰ ὅταν θὰ ἁρπάσουν
τὸν ποιμένα; Μήπως ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «πατάξω τὸν Ποιμένα καὶ
διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα» μέλλει νὰ ἐπαληθευθεῖ; Φωτισμένος
48
ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ προνοώντας γιὰ τὸ ποίμνιό του ἔδωσε προτρεπτικὴ
νουθεσία στὸ ποίμνιό του λέγοντας: «Τέκνα, ἔδωκα ὑμῖν παράδειγμα».
Ἀφοῦ παρέδωσε τὸ μάθημα ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν, προέτρεψε στὴν
ἐφαρμογὴ τῆς μίμησης. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ τρόπος τοῦ μαρτυρίου του
εἶναι θαυμάσιος. Βάζοντας συνεχῶς τὸν σταυρό του καὶ ἐπικαλούμενος τὸ
ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐκζητῶντας τὸ πλούσιο αὐτοῦ ἔλεος,
μαρτύρησε. Διασφάλισε στὸν ἑαυτό του τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν
ὁμολογία πίστεως καὶ διασφάλισε τὸ ποίμνιό του στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μὲ
τὴν παρακολούθηση τῶν πατρικῶν του νουθεσιῶν, καὶ διασφάλισε τὴν
Ρωμηοσύνην, τὴν παρακαταθήκη τοῦ ρωμαίικου ἤθους του μὲ τὸ
μαρτύριό του.
Ἐκ τῶν προαναφερθέντων καταδεικνύεται ὅτι τὸ μαρτύριό του,
πρωτίστως καὶ κυρίως, ἦταν ὑπὲρ πίστεως, τὸ δὲ ὑπὲρ πατρίδος εἶναι
πρέπον νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου. Ὡς ἐκ τούτου, ἐξάγεται
ἀβίαστα τὸ συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἱερομάρτυς. Μάλιστα, μία ἐκ τῶν
ἀναφορῶν τὸν ἀποκαλεῖ «μεγαλομάρτυρα». Ἀλλὰ καὶ ἡ συνείδησις τοῦ
λαοῦ διαχρονικά, τὸ αὐτὸ καταμαρτυρεῖ, ὅπως κατωτέρω θὰ καταθέσωμεν.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς ἱστορίας καὶ ὡς ἐν παρενθέσει, νὰ ἀναφέρουμε ὅτι τὸ
ἐπίθετο ἐθνομάρτυς προέκυψε ἐκ τῆς ἐμπλοκῆς καὶ τῆς προβολῆς τοῦ
ὀνόματος τοῦ Κυπριανοῦ στὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν προσπάθεια τῶν ἀγώνων
τῶν κυπρίων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Κύπρου πρῶτα ἀπὸ τὸν
ὀθωμανικὸ ζυγὸ καὶ ἔπειτα τὸν ἀγγλικό, μὲ στόχο τὴν ἕνωσή της μὲ τὴν
Ἑλλάδα.
Τὸ πῶς, προϊόντος τοῦ χρόνου κατέληξε νὰ φέρεται ὡς
«ἐθνομάρτυρας» εἶναι σημαντικὸ νὰ τὸ ἐξετάσουμε καὶ νὰ τὸ
διακριβώσουμε, καὶ ὅπως ἀναφέρθηκε στὴν ἀρχή, οἱ ρίζες τοῦ θέματος
αὐτοῦ ἄρχονται, ἢ καλύτερα ψηλαφοῦνται, ἀπ’ αὐτὸ τὸ 1821.
Μετὰ τὴν καταδρομὴ τοῦ Κουτσιοὺκ Μεμχὲτ τῆς 9ης Ἰουλίου 1821 καὶ
τῶν ἐπακολουθησάντων φρικωδεστάτων ἐγκληματικῶν πράξεων τοὺς
ἑπόμενους μῆνες, ἀρκετοὶ Κύπριοι διαφυγόντες στὴν ἀλλοδαπὴν
διεσπάρησαν στὰ εὐρωπαϊκὰ ἔθνη. Περὶ τὸν μῆνα Δεκέμβριον, σημαίνοντα
πρόσωπα ἐξ αὐτῶν κατάφεραν νὰ συναντηθοῦν καὶ ἐκ συμφώνου
ἐκπόνησαν μίαν «χάρταν». Τὸ περιεχόμενον αὐτῆς τῆς «χάρτας»
κατατίθεται ἀμέσως κατωτέρω:
«Ἐπειδὴ ἡ τυραννικὴ διοίκησις τῶν τούρκων μετεβλήθη ὁλοτελῶς εἰς
λῃστείαν, καὶ οὔτε ὁ εἰρηνικὸς ἡμῶν βίος καὶ πρὸς τοὺς σκληροὺς αὐτῶν
νόμους εὐπείθεια, οὔτε πολιτικὴ φρόνησις, οὔτε ἀθωότης, οὔτε ταπείνωσις,
οὔτε τὰ ὑπὲρ τὴν ἡμετέραν δύναμιν ἔξοδα, οὔτε πᾶν ἄλλο εἶδος θυσίας, ὅπερ
διὰ τῶν προὐχόντων ἡμῶν ἐπροσφέραμεν ἴσχυσαν νὰ ἐμποδίσουν τὰς ἄχρι
θανάτου καταδρομὰς ἡμῶν τῶν ἐν Κύπρῳ χριστιανῶν, ἀλλὰ χωρίς τινος

48 Ματθ. κστ´ 31. Μάρκ. ιδ´ 27.