Page 13 - kyprianos-ethnomartyras

ἠθικῆς, ἢ λόγου προφάσεως κατέσφαξαν, ὅσους ἐξ ἡμῶν ἔβαλον εἰς τὸ χέρι
χριστιανούς, μηδὲν εὐλαβούμενοι οὐδὲ τῶν αἰδεσίμων ἱερέων, οὐδὲ τῶν
σεβασμίων ἀρχιερέων, οὐδ’ αὐτοῦ τοῦ μακαριωτάτου ἡμῶν πατρὸς καὶ
δεσπότου, ἀλλ’ αὐτοὺς μὲν κατέσφαξαν, τοὺς δὲ ἱεροὺς ἡμῶν ναοὺς καὶ
οἴκους, ἄλλους μὲν ἐρήμωσαν, ἄλλους δὲ κατέκαυσαν, δίδοντας εἰς ἁρπαγὴν
τὰ τέκνα ἡμῶν καὶ γυναίκας, βιάζοντας αὐτὰ νὰ ἐναγκαλισθῶσι τὴν ἀνόσιον
αὐτῶν θρησκείαν, καὶ ἄλλα ὅσα τραγικὰ καὶ ἀποτρόπαια βαρβαρικὴ δύναμις
καταχρᾶται, ὅπου δὲν εὑρίσκει ἀνθίστασιν διὰ τὰς φρικτὰς αὐτὰς ἀδικίας,
καὶ δι’ ὅσας ἄλλας πρὸ αὐτῶν εἰ καὶ μετριωτέρας, ἀλλὰ συνεχεῖς ὑπὸ τῶν
τυράννων αὐτῶν ὑποφέραμεν.
Νομίζομεν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὅτι ἔχομεν κάθε δίκαιον νὰ μὴ
γνωρίζωμεν πλέον διὰ διοίκησιν τοὺς αἱμοβόρους τούτους λῃστάς, ἀλλὰ
συμφώνως μὲ τοὺς λοιποὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν ἕλληνας θέλομεν προσπαθήσει
τὴν ἐλευθερίαν τῆς εἰρηνικῆς ἡμῶν, πάλαι μὲν μακαρίας, ἤδη δὲ τρισαλθίας
νήσου Κύπρου.
Ἕνεκα τούτου συμψηφίζομεν ἐπίτροπον τῆς νήσου μας ἅπαξ τὸν εὐγενῆ
κύριον Νικόλαον Θησέα, υἱὸν τοῦ ἀοιδίμου μεγάλου οἰκονόμου τοῦ
μακαριωτάτου, ὅπως συνεργήσῃ καὶ ἐνεργήσῃ πληρεξουσίως πάντα ὅσα
κρίνῃ συμφέροντα, ἀπέλθῃ αὐτός, ἢ πέμψῃ πρεσβείαν πρὸς τοὺς χριστιανοὺς
μονάρχας, ἢ εἰς ὅντινα τούτων κρίνει συμφερώτερον, ἔλθῃ εἰς συνθήκας περὶ
τῆς νήσου καὶ ὑπογράψῃ ὡς ἀπὸ μέρους τοῦ κοινοῦ, ἑτοιμάσῃ δύναμιν
στρατιωτικὴν καὶ κινηθῇ κατὰ τῶν ἐχθρῶν, δανεισθῇ ἐπάνω εἰς τὰ κοινὰ
εἰσοδήματα, ἢ κτήματα τοῦ κοινοῦ τῆς πατρίδος, ἢ τῶν μοναστηρίων, τῶν
ἐκκλησιῶν, τζαμιῶν, ἢ καὶ τῶν ὅσα ἡ πλεονεξία τῶν τούρκων ἐσφετέρισε, ἢ
ὅσας γαίας ἢ ἄλλα κτήματα ἐν τῇ πατρίδι δὲν ἔχουν νόμιμον δεσπότην, ἢ
ἐπάνω εἰς τὸ δέκατον κοινῶς ὅλων τῶν ἐν Κύπρῳ κτημάτων ἡμῶν, ἑνὶ δὲ
λόγῳ δίδοται τῷ ἐπιτρόπῳ ἀπολύτως πᾶσα ἐξουσία, ἵνα πράξῃ ὑπὲρ τῆς
ἐλευθερίας, νομίμου διοικήσεως καὶ εὐταξίας τῆς Κύπρου ὅσα κατὰ τὰς
περιστάσεις κρίνῃ ἀναγκαῖα καὶ ὠφέλημα κατὰ τὰς ὑποσχέσεις καὶ ὅρκους,
οὓς ἐλάβαμεν παρ’ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης εὐλογήσει τοὺς
σκοποὺς ἡμῶν καὶ δώσει ἡμῖν τὴν θείαν χάριν αὐτοῦ, ὅπως λάβωσιν αἴσιον
τέλος» (ἀκολουθοῦν ὑπογραφές).
49
Μέσα ἀπὸ τὶς ἀναφορές, «συμφώνως μὲ τοὺς λοιποὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν
ἕλληνας θέλομεν προσπαθήσει τὴν ἐλευθερίαν τῆς εἰρηνικῆς ἡμῶν, πάλαι
μὲν μακαρίας, ἤδη δὲ τρισαλθίας νήσου Κύπρου» καὶ «ἑτοιμάσῃ δύναμιν
στρατιωτικὴν καὶ κινηθῇ κατὰ τῶν ἐχθρῶν... ἑνὶ δὲ λόγῳ δίδοται τῷ
ἐπιτρόπῳ ἀπολύτως πᾶσα ἐξουσία, ἵνα πράξῃ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, νομίμου
διοικήσεως καὶ εὐταξίας τῆς Κύπρου ὅσα κατὰ τὰς περιστάσεις κρίνῃ

49 ΙΕΡ. ΠΕΡΙΣΤΙΑΝΗ, Γενικὴ ἱστορία τῆς νήσου Κύπρου, Λευκωσία 1911 (φωτοτ. ἀνατ., ἐκδ.
Ἐπιφανίου, Λευκωσία 1995), σσ. 779-781. Ὁ Περιστιάνης λαμβάνει τὸ κείμενο ἐκ
τοῦ ὑπ᾽ ἀρ. 71 (161) τῆς 2/15 Ἰανουαρίου φύλλου τῆς ἐν Λάρνακι ἐκδιδομένης
«Ἐφημερίδος τοῦ λαοῦ». ΙΩ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ - Κ. ΚΟΚΚΙΝΟΦΤΑ, «Δημογραφικὰ στοιχεῖα
Γερολάκκου (1825)», Ἐπετηρίδα Κέντρου Μελετῶν Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου 3, Λευκωσία
1996, σσ. 258-260. Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ, Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, ὁ
Μάρτυρας τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, Ἀρχεῖον Κειμένων, ὅ.π., σσ. 376-378.