Κύριε,
άκουγα τα βήματα σου στην έρημο
να καλπάζουν με του ανέμου τα άτια.
Μια θύελλα σάρωσε την ομήγυρη μου.
Σ’ αναζητούσα
μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
Τυφλή
περίμενα καρτερικά
το ουράνιο φως Σου
να με καθοδηγήσει
πέρα μακριά
απ’ την λήθη των ανθρώπων.
Κύριε,
άκου τη σιωπή μου,
νιώσε την οδύνη μου.
Γαλήνη Ψυχής
αποζητούσα
στη κραταιά αγκαλιά Σου.
Κύριε,
μη με εγκαταλείψεις ποτέ.
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ.
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Ποια «Φώτα – Ολόφωτα», κύριε Παπαδιαμάντη; Τι στο καλό!
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Φώτα – Ολόφωτα»! Τι θαυμάσιος τίτλος διηγήματος! Τον διαβάζεις και ο νους, η καρδιά και η ψυχή σου αγάλλονται! Μια χαρά, για να μην πω, μια χάρη σε κατακλύζει και αγωνιάς να το διαβάσεις με μιας όλο και να το απολαύσεις! Πολύ σύντομα, όμως, αναφωνείς μα είναι αυτό αυτό διήγημα για τα Φώτα; […]
