Από το βιβλίο του μακαριστού π. Αδαμαντίου Αυγουστίδη, «Ανθρώπου απαξίωση, Σχόλιο στην Ποιμαντική του ήθους» των εκδόσεων Επιστροφή.
1. Η Πτώση
Ο ξεπεσμός και η υποτέλεια δεν αρμόζουν στον άνθρωπο!
Ο άνθρωπος πλάστηκε να είναι ελεύθερος.
Στον Αδάμ, δηλαδή στον χοϊκό άνθρωπο, δόθηκε το προνόμιο να συνδιαλέγεται µε τον Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο.
Στο πλάσμα χαρίστηκε η πλάση ολάκερη για να τη διαφεντεύει ευχαριστιακά. Μέχρι που θέριεψε µέσα του η αλαζονεία· και τον κυρίευσε· και πίστεψε ότι δεν χρειάζεται πια τον Θεό· ότι µπορεί να είναι ο ίδιος Θεός χωρίς τον Θεό.
Από τότε η ανθρωπότητα πορεύεται ανά τους αιώνες υποτελής στις τραγικές επιπτώσεις της κακοδιαχείρισης της ελευθερίας.
Το αφύσικο και το φθαρτό έγιναν τα µέτρα που καθορίζουν την υπαρξιακή υποταγή στην αναγκαιότητα.
Ο χαρισματικός βίος υποβαθμίστηκε σε αγώνα επιβίωσης.
Η ιστορική πορεία του γένους των ανθρώπων φέρει βαθιά τα σημάδια της διαρραγής
της σχέσης του ανθρώπου µε τον Θεό και µε τον άλλον άνθρωπο.
Η ιστορία γράφεται πια «εν χώρα και σκιά θανάτου». Ο θάνατος σηµαδεύει και δυναστεύει κάθε µορφή ζωής και δημιουργίας.
Αυτήν την τραγωδία του εκούσιου ξεπεσμού η θεολογία την περιγράφει µε µία και µόνο πικρή λέξη: την ονομάζει «Πτώση».
Ο άνθρωπος είναι πια πεπτωκώς και μαζί του «πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν».
Ο άνθρωπος ξέπεσε και η κτίση ολόκληρη τον ακολούθησε στην πτώση του.
Έκτοτε η Οικουµένη αγωνίζεται να ξαναβρεί τη χαμένη ποιότητα του χαρισματικού βίου. Αναζητά τρόπους να ξεπεράσει τις θλιβερές συνέπειες του ξεπεσμού.
Πασχίζει να βρει τρόπους για να αποκατασταθεί και πάλι η αµεσότητα της σχέσης µε τον Θεό και η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων.
Και πάνω από όλα, ποθεί και ονειρεύεται να πάψει ο θάνατος να καταπίνει τη ζωή και να εξουσιάζει την ανθρώπινη ύπαρξη.
Η παγκόσμια ιστορία πορεύεται από κρίση σε κρίση. Τα λαμπρά επιτεύγματα κάθε εποχής ακολουθούν καταστροφές, πίσω από τις οποίες κρύβονται σχεδόν πάντοτε συγκεκριμένες επιλογές φίλαυτης ιδιοτέλειας.
