Η οσία Σοφία (Χοτοκουρίδου) (1883-1974).
Συνταξιούχος στρατιωτικός, που συνήθιζε να την επισκέπτεται [την Μοναχή Σοφία (Χοτοκουρίδου) στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας της Καστοριάς] μέχρι τελευταία, από τότε που υπηρετούσε στην περιοχή, στον πόλεμο και αργότερα το ’49, διηγούνταν κάτι απίστευτο για τα σημερινά δεδομένα.
Είχε μία αρκούδα η Σοφία και την έθρεφε στο χέρι, ψωμί και ό,τι άλλο και το μεγαλόσωμο αλλά άκακο θηρίο έπαιρνε την τροφή, της έγλυφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη και χανόταν στο δάσος.
Την είχε και όνομα την αρκούδα·
– Έλα, Ρούσα ‘μ, έλα να τρώεις ψωμόπον, έλεγε.
Μόνο που αν τύχαινε κάποιος ανήξερος να αντικρύσει το θέαμα, πάγωνε από τον φόβο του. Στο άγριο βουνό τότε κυκλοφορούσαν πολλές αρκούδες, λύκοι και άλλα αγρίμια.
Από το βιβλίο “Σοφία Χοτοκουρίδου, Μια λαϊκή ασκήτρια, † 6 Μαΐου 1974” των εκδόσεων Μυγδονία.
Όσιος Θεοδόσιος ο κοινοβιάρχης, Ο κόκκος του σίτου που ξεχείλισε με στάρι την αποθήκη!
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Αλλ’ ας είπωμεν και τα λοιπά τεράστια αυτού [του Οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχη], ότι αμαρτία μεγάλη είναι να τα σιωπήσωμεν. Άλλην φοράν επήγεν εις την Βηθλεέμ χάριν προσκυνήσεως και επιστρέφων κουρασμένος από την οδοιπορίαν, διέμεινεν εις το κελλίον εναρέτου τινός ανθρώπου, Μαρκιανού καλουμένου, όστις ήτο πλήρης χαρίτων πνευματικών· και χαιρετήσαντες ο […]
