Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες των προγόνων
άμωμα χέρια μεταληπτικά
ρούχα που τ’ άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμο
βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους
τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι.
Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής
καημένε κόσμε
θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος
κερί να στάζη ολοένα στα παιδόπουλα
καημένε κόσμε
σα βγαίνουν – ω χαρά πρώτη – με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες
κ’ ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τ’ Άγια…
Ο παπα-Γιάννης τυλιγμένος τ’ άσπρο του φελόνι
καλός πατέρας και καλός παππούς με το σιρόκο στη γενειάδα
χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά!…
Η Οδύσσεια του Ομήρου
Εισαγωγικά Τους Έλληνες πάντα τους συνέδεε το υγρό στοιχείο, η θάλασσα. Η Ελλάδα είναι ένας χώρος περικυκλωμένος από την θάλασσα. Ελλάδα και θάλασσα είναι ένα και το αυτό. Αυτή τρέφει αλλά και εμπνέει τους Έλληνες. Είναι άπειροι οι ύμνοι των Ελλήνων για την θάλασσα. Όμως ο μεγαλύτερος και ωραιότερος ύμνος των Ελλήνων για την θάλασσα […]
