Αυτό που ενδυναμώνει τον νου στον αγώνα είναι η μόνιμη διάθεση μετανοίας με την συνεχή επίκληση του θείου Ονόματος, η λεγόμενη μονολόγιστη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Λέει ο απόστολος Παύλος, «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α Κορ. 12,3). Άρα κάθε φορά που επικαλούμαστε το όνομα του Χριστού είναι μαζί μας το Πνεύμα το Άγιο, και όπου ενεργεί το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να σταθεί κανένα είδος κακίας και πάθους.
Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός
Αββάς Ζωσιμάς, Με αυτόν τον τρόπο πρέπει να ενεργεί αυτός ο οποίος επιθυμεί να δοκιμάσει κάποια αρετή…
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Από τον «Ευεργετινό» Η αρχή και το τέλος της αρετής Από το Γεροντικό Είπε κάποτε ο Αββάς Ζωσιμάς ότι η Χάρις του Θεού ακολουθεί πάντοτε την προαίρεσή μας και με τη Χάρη του Θεού μπορούμε να κατορθώσουμε κάθε αγαθό. Αλλά εμείς δεν επιζητούμε να βάλουμε αρχή στο αγαθό, ούτε επιδεικνύουμε μεγάλη προαίρεση […]